Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Η αγάπη δεν κουράζει, η αγάπη μένει και επιμένει!
Η αγάπη προσπαθεί, η αγάπη μένει, μένει πάντα, για πάντα εκεί κάπου δίπλα στην κουρασμένη σου καρδιά, στην καρδιά που δουλεύει σαν ρολόι και δεν σταματά ποτέ να αγαπά, να αντλεί το κατακόκκινο αίμα που τρέχει στις φλέβες και σε κάνει να νιώθεις, να νιώθεις ζωντανός, να νιώθεις την αγάπη.
Η αγάπη δεν κουράζεται να προσπαθεί, η αγάπη προσπαθεί και δείχνει πάντα το μεγαλείο της.
Η αγάπη υπάρχει πάντα κάπου εκεί μέσα στο σώμα σου που ανατριχιάζει μόλις την δει, μόλις την ακούσει, όταν την καταλάβει.
Τι και αν το σώμα γερνά, τι και αν το μυαλό δεν θυμάται, εκείνη δεν ξεχνιέται ποτέ.
Έχεις δει ποτέ κάποιον που έχει ξεχάσει να μην θυμάται την αγάπη;
Όχι! Όχι γιατί είναι το μόνο αγαθό που δεν ξεχνιέται ποτέ.
Ακόμα και τα ζώα ξέρουν την αγάπη, όλοι ξέρουν για εκείνη αρκεί να τους τη δώσεις, να την δώσεις απλόχερα και χωρίς περιορισμούς, φτάνει μόνο να την έχεις νιώσει μέσα σου, να σου την έχουν προσφέρει.
Μα η αγάπη δεν έχει περιορισμούς και όρια ή αγαπάς ή όχι. Ή το δείχνεις ή το αφήνεις να φύγει, μεσαία και σκέτα συναισθήματα δεν παίρνει. Ή πολύ ή τίποτα.
Η αγάπη δεν έχει χρώματα, είτε μαύρο είτε άσπρο την ίδια σημασία έχει.
Μόνο εκείνη μπορεί να σου προσφέρει τα πιο δυνατά συναισθήματα την ίδια στιγμή.
Αγάπη, μίσος, πάθος, πόθο, γέλιο, κλάμα, ζωή και θάνατο.
Κατάλαβες τι είναι η αγάπη;
Αν την έχεις νιώσει έστω και για μια φορά, τότε ξέρεις. Δεν χρειάζεται να σου δείξει ή να σου πει κανένας τίποτα για εκείνη.
Η αγάπη είναι, εικόνες, έρωτας, πρωινά, βράδια, εικοσιτέσσερις ώρες δίχως σταματημό, δίχως κούραση.
Η αγάπη δεν κουράζει, εσύ κουράζεσαι να αγαπάς γιατί δεν έμαθες πραγματικά τι είναι η αγάπη.
Μα το φωνάζει, άκου…
Αγάπη!
«Μία λέξη μας απελευθερώνει από όλο το βάρος και τον πόνο στη ζωή. Και αυτή η λέξη είναι Αγάπη»
Σοφοκλής
