Γράφει η Νατάσσα Σπύρου
Μοναξιά, πόσο τρομάζεις όταν την φέρνεις σαν σκέψη στο μυαλό σου, όταν την ακούς στον στίχο ενός τραγουδιού, όταν συζητάς γι’ αυτήν στην παρέα με κρασί στο χέρι, διαφωνώντας με τους κολλητούς ύστερα από χωρισμό.
Τελικά είναι πιο καλή η μοναξιά;
Πόσες φορές αναρωτηθήκαμε αν θα ήμασταν πιο ευτυχισμένοι μόνοι, παρά σε μια σχέση φθαρμένη που νιώθουμε το βάρος της σαν πέτρα στον λαιμό μας. Μένουμε και υπομένουμε σε μια σχέση από φόβο απέναντι της προσδοκώντας άραγε τι;
Εγώ λοιπόν αποφάσισα να γίνω φίλη με τους φόβους μου. Κοίταξα στα μάτια την μοναξιά και της είπα, «Έλα να γνωριστούμε καλύτερα». Με μια βόλτα στη θάλασσα απολαμβάνοντας τη βροχή, κρατώντας μια πολύχρωμη ομπρέλα ξορκίζω τους φόβους μου και σε αποχαιρετώ αγάπη μου!
Αποχαιρετώ το βάρος της ψυχής μου, τα δάκρυα μου κοιτώντας το θολωμένο από την βροχή τζάμι. Σηκώνω το βλέμμα ψηλά και υποδέχομαι το νέο μου εαυτό. Με θάρρος και ελπίδα για ότι καλύτερο μου φέρει αυτή η ζωή.
Πρέπει να μένουμε μόνοι, να μαθαίνουμε τα όρια της ψυχής μας , να συνειδητοποιούμε τα λάθη μας. Ας πάρουμε την καρδιά μας στις παλάμες μας και ας της δώσουμε το φιλί της ζωής. Η ζωή είναι ωραία όταν εκτιμάς και την παραμικρή λεπτομέρεια της καθημερινότητας σου. Ας κάνουμε ένα διάλειμμα από την υποκρισία και τα δήθεν που μας περιβάλλουν, τις εφήμερες αγάπες, τις ψυχρές αγκαλιές για τα μάτια του κόσμου, τα πόσα δίνεις τόσα θέλω… όλα στο ζύγι. Όλα για μια ζωή βαλμένη σε κουτάκια στοιχισμένα και τοποθετημένα με κανόνες.
Όχι, ευχαριστώ δεν θα πάρω μέρος. Προτιμώ να τα πω με την μοναξιά μου ένα χεράκι. Είμαι σίγουρη πως κάπου καλά θα καταλήξουμε. Κανείς δεν έχασε περνώντας χρόνο μόνος.
Έλα να γίνουμε φίλοι. Έλα να σε μάθω και να μάθω ποια είμαι. Έλα δείξε μου τον τρόπο να ζω χωρίς να σε φοβάμαι.
Καλώς ήρθες λοιπόν μοναξιά!
