Γράφει η Πράξια Αρέστη
Ποτέ δεν πίστεψα ότι θα μπορούσαμε να είμαστε τόσο κοντά κι όμως τόσο μακριά. Δε μας χωρίζει η απόσταση, δε μας χωρίζουν πια οι καρδιές που είχαν υψώσει τείχη για να μη δούμε ο ένας μέσα στον άλλο, ούτε οι ανασφαλείες και τα κόμπλεξ μας.
Καταφέραμε να ρίξουμε τους τοίχους, δεν προβλέψαμε, όμως, πώς τη στιγμή που θα μπορούσαμε επιτέλους ν’ αγαπηθούμε χωρίς πνευματικά όρια, θα έκτιζαν μπροστά μας πραγματικά τείχη.
Περνάω τις νύχτες καραντίνας, κοιτάζοντας το κινητό και περιμένοντας ένα σου μήνυμα. Πάντα έτσι δεν ήταν, θα μου πεις; Όμως, τώρα αυτό το μήνυμα, αν έλθει θα μου φέρει τη διπλάσια χαρά. Ξέρω ότι δεν μπορείς να είσαι εδώ, ξέρεις ότι δεν μπορώ να είμαι εκεί, κάπου στη μέση δεν υπάρχει τρόπος να βρεθούμε;
Λένε δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει μόνο δε θέλω. Μάλλον αυτός που το σκέφτηκε πρώτος, δεν είχε υπολογίσει πανδημίες και καραντίνες. Μάλλον το είχε σκεφθεί μέσα στα πλασία μια φυσιολογικής καθημερινότητας. Αυτή που τόσα χρόνια δεν εκτιμούσαμε και τώρα μας λείπει.
Δουλειά, σπίτι, ποτό με φίλους, αγκαλιές, φιλιά, φαγητό από το ίδιο πιάτο, χοροί, πανηγύρια, συναυλίες, νυχτερινές βόλτες χωρίς σκοπό, θέατρα και καλοκαιρινά σινεμά. Μου έχουν λείψει όλα τόσο πολύ.
Η πιθανότητα να συναντήσω κάποιον στο δρόμο και να φιληθούμε και να αγκαλιαστούμε, λέγοντας τα τυπικά νέα μας, μου έχει λείψει κι αυτή. Να σκέφτομαι το επόμενο ταξίδι, να βλέπω στο χάρτη προορισμούς και τιμές για εισιτήρια και ύστερα να μετρώ τις μέρες αναχώρησης.
Σε περιμένω γιατί πιστεύω ότι θα ξανασυναντηθούμε. Πιστεύω ότι θα αγγίξω τα χέρια σου ξανά και θα γεμίσω οξυγόνο από το φιλί σου. Δεν αξίζει να περιμένεις κάτι που δε σε περιμένει ή δεν είσαι σίγουρος ότι σε περιμένει. Εγώ ξέρω ότι είσαι εκεί.
Ξέρω ότι είσαι ψυχολογικά ράκος. Ξέρω ότι η ζωή έχει τα πάνω και τα κάτω της και τους τελευταίους μήνες, έκανε μία βαθιά καμπύλη, όμως θέλω να ξέρεις ότι είμαι δίπλα σου. Θέλω να είσαι δίπλα μου. Στα όνειρά μου, στο κινητό μου, που πλέον όλοι εξαρτώμαστε τόσο απ’ αυτό.
Δυστυχώς ή ευτυχώς, η τεχνολογία τείνει να γίνει ο μοναδικός τρόπος επικοινωνίας. Όμως, θέλω και πάλι να βλέπω το πρόσωπό σου την ώρα που γελάει, που θυμώνει, που νυστάζει. Θέλω να βλέπω τα πρόσωπα των ανθρώπων κι όχι την κίτρινη φατσούλα των κοινωνικών δικτύων.
Για την ώρα θα αρκεστώ με αυτήν, μέχρι να ξανασυναντηθούμε. Μέχρι που να έχουμε πάλι τα παλιά μας προβλήματα και να επιστρέψουμε στη κανονικότητά μας, μέχρι που το να δω δε θα απέχει μήνες. Μέχρι που να είμαστε και πάλι ελεύθεροι.
Ελεύθεροι να αράζουμε ως αργά το βράδυ σε ένα παγκάκι και να τα πίνουμε, ελεύθεροι να μαζευόμαστε για κουβέντα χωρίς να θεωρείται έγκλημα.
Πώς αυτά που θεωρούσαμε μικρά και δεδομένα, έγιναν τόσο σημαντικά και μακρινά; Πώς η μοναξιά και οι ώρες μπροστά από μία οθόνη έγιναν τα μεγαλύτερα κομμάτια της ζωής μας;
Βάζω το χέρι μου στην οθόνη για να αγγίξω το χέρι σου που είναι στην άλλη πλευρά. Θέλω να σου δώσω δύναμη ν’ αντέξεις. Θέλω να πάρω δύναμη για ν’ αντέξω. Για να μη χάσουμε το μυαλό μας και παραιτηθούμε.
Για να είμαστε ακόμη έτοιμοι όταν μας δοθούν πίσω τα αυτονόητα δικαιώματα να ζούμε και να δουλεύουμε. Κλείνω τα μάτια μου και σου λέω με σιγουριά ότι αγάπη μου θα τα καταφέρουμε. Θα ξανασυναντηθούμε.
