Γράφει η Οδύσσεια
Σε λυπάμαι, και δεν το λέω για να σε μειώσω, κι ούτε έχω πρόθεση να σε προσβάλλω!
Πριν σε γνωρίσω δεν ήξερα ότι υπάρχουν άνθρωποι βαμπίρ. Άνθρωποι που για να επιβιώσουν πίνουν το αίμα των άλλων. Θα μου πεις τώρα τι βλακείες είναι αυτές;
Κι όμως, το αίμα που πίνουν είναι το αίμα της ψυχής του άλλου.
Ξέρεις εσύ..
Βρίσκουν έναν άνθρωπο να γοητεύσουν και με τη σαγήνη τους, καταφέρνουν να τον φέρουν κοντά.
Εδώ είμαστε!
Μόλις ο άλλος ανοιχτεί και αφεθεί στη δίνη του έρωτα, χωρίς να έχει ιδέα τι τον περιμένει, εσύ ετοιμάζεσαι.
Και τότε, ρίχνεσαι πάνω του με ορμή!
Θες να κατασπαράξεις όλα τα όμορφα αισθήματα που νιώθει για σένα, αλλά περισσότερο απ´όλα θέλεις να καταστρέψεις την αυτοεκτίμηση και την ισορροπία του.
Προβάλεις πάνω του όλη την εσωτερική σου ασχήμια και προσπαθείς να τον εξοντώσεις συναισθηματικά.
Και το πετυχαίνεις!
Κι εκείνος που αρνείται να πιστέψει ότι αυτός ο γοητευτικός άνθρωπος που ερωτεύτηκε είναι τόσο σκοτεινός, προσπαθεί να καταλάβει τι έγινε και που έφταιξε.
Μόλις μπει σε αυτό το τριπάκι, εσύ, αρχίζεις το παιχνίδι εξουσίας.
Και επαναλαμβάνεσαι!
Ζητάς και παίρνεις.
Ξανά ζητάς και ξανά παίρνεις.
Όλο και περισσότερη αγάπη, όλο και περισσότερη προσοχή, αλλά το αίσθημα κενού στην ψυχή σου δεν καλύπτεται.
Σαν απύθμενο πιθάρι, δε γεμίζεις όση αγάπη κι αν εισπράξεις .
Γι’ αυτό σου λέω, σε λυπάμαι!
Γιατί εγώ κάθε φορά που έλεγα “σ’αγαπώ” το ένιωθα αληθινά και κάθε φορά που σε κοιτούσα στα μάτια ήμουν ευτυχισμένη.
Εγώ τουλάχιστον ένιωσα!
Εσύ;
