Γράφει ο Ηλίας Μαυρόπουλος
Συσπειρώνοντας με ό,τι δύναμη μου έχει απομείνει, εγωισμό και αξιοπρέπεια, προσπαθώ μετά κόπων και βασάνων να αξιολογήσω καταστάσεις και ανθρώπους.
Γι’ αυτό χάλασε ο κόσμος μάτια μου. Το πλήγμα ήταν καθηλωτικό όσο δεν φαντάζεσαι, η ψυχή μου μάτωσε, όμως κάπου εκεί στον γκρίζο ουρανό διακρίνω μια μικρή ηλιαχτίδα φωτός.
Θεέ μου ας είναι αληθινή αυτήν την φορά, δεν θα αντέξω άλλη κοροϊδία.
Θεέ μου ας είναι πραγματική αυτήν την φορά, και όχι ψέμα.
Γι’ αυτό χάλασε ο κόσμος μάτια μου.
Ο κόσμος έγινε παράξενος, οι άνθρωποι έχουν αποξενωθεί, βαφτίσαμε τον ενθουσιασμό έρωτα, και τα Σ´αγαπώ σκορπίζονται θαρρείς και είναι σκουπίδια.
Γι’ αυτό χάλασε ο κόσμος μάτια μου. Ζητάμε ειλικρίνεια όμως, όμως ποιος αντέχει τα σκοτάδια σου Ε; Ποιος αντέχει τελικά την αλήθεια σου; Ποιος είναι αυτός/η, που θα σε κοιτάξει στα μάτια και θα ανοίξει το καπάκι τις ψυχής σου, και μόλις αντικρίσει την αλήθεια σου δεν θα το βάλει στα πόδια, Ε;
Γι’ αυτό χάλασε ο κόσμος μάτια μου.
Τι να σου πω και τι να καταλάβεις. Η ψευτιά και η κοροϊδία έχει γίνει μέρος τος ζωής μας πλέον, η συμβατικότητα διακρίνεται από μίλια μακριά, κανένας δεν μιλάει σε κανέναν. Περπατάς στον δρόμο και είναι σαν να μην υπάρχεις, είναι σαν να μην υπάρχει κανένας, δεν σε μιλάει κανένας, δεν σε κοιτάει κανένας.
Θα προτιμούσα μια ευτυχισμένη καρδιά πάρα μια ζωή πνιγμένη στην λογική του νου. Και τώρα λοιπόν που ξέρεις σκύψε το κεφάλι, κάνε ότι δεν θυμάσαι ότι πονάς και συνέχισε, συνέχισε.
Υ.Γ. Τι κατάλαβες τώρα μου λες; Τι κατάλαβες που διέλυσες τον μοναδικό άνθρωπο που σε λάτρεψε σαν θεό και δεν άφησες τίποτα μέσα του Ε; Γι’ αυτό χάλασε ο κόσμος μάτια μου..
