Γράφει η Μαρία Κυπραίου
Ποια προδοσία πονάει πιο πολύ; Μέρες τώρα με τρώει αυτή η ερώτηση. Απάντηση πουθενά. Σκάβω στα βάθη του μυαλού μου ψάχνοντας μια απάντηση, μα μάταια.
Να είναι η προδοσία ενός έρωτα; Η προδοσία μιας μεγάλης αγάπης; Μήπως η προδοσία φίλων; Ή όταν σε προδίδει η οικογένεια σου;
Μέρες σκεφτόμουν τι πονάει πιο πολύ και όταν κατέληξα έσπασα. Όταν κατάλαβα ότι η μεγαλύτερη δυσκολία είναι να προδίδεις τον ίδιο σου τον εαυτό. Όταν χάνεσαι μέσα σε ψυχές, όταν δυσκολεύεσαι να αναπνεύσεις.
Προδίδεις τον εαυτό σου κάθε φορά που κοιτιέσαι στον καθρέφτη και κλαις γιατί δεν σου αρέσει αυτό που βλέπεις. Προδίδεις τον εαυτό σου όταν χάνεις την αυτοεκτίμηση σου, όταν ζητάς μονίμως από τους άλλους κομμάτια για να ολοκληρώσεις το δικό σου παζλ, τον χαρακτήρα σου.
Προδίδεις εσένα κάθε φορά που επιτρέπεις σε κάποιον να σου ρίξει την αυτοπεποίθηση, να σε κάνει να αισθανθείς σκουπίδι.
Προδίδεις το είναι σου όταν αφήνεις να σε παρασύρει ένας αέρας αντρικός, μια μυρωδιά. Και δεν λέω, είναι ωραίο να παρασύρεσαι από έναν έρωτα αλλά ξέρεις πως μόλις φύγει θα λιώνεις σαν το κερί κάθε μέρα.
Προδοσία λοιπόν, μεγάλη λέξη με τεράστια σημασία. Να εύχεσαι να σε προδώσουν για να μάθεις να το χειρίζεσαι, να το διαχειρίζεσαι. Να εύχεσαι να πέσεις για να σηκωθείς.
Να εύχεσαι να σε μαχαιρώσουν πισώπλατα για να μάθεις να λυγίζεις τα μαχαίρια. Να εύχεσαι λοιπόν να γίνουν όλα αυτά για να γίνεις σκληρόπετσος.
Γιατί αλήθεια, η προδοσία σου μαθαίνει να είσαι μαχητής σε αυτή την αρένα που λέγεται ζωή.
Και ήρθε η ώρα να σε ρωτήσω ευθέως, ποια προδοσία πονάει πιο πολύ;
