Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου
Έχεις πιάσει τον εαυτό σου να κοιτά το ίδιο τοπίο, το ίδιο πρόσωπο αλλά με άλλα μάτια;
Να κοιτάς με τα ίδια μάτια, αλλά με άλλη ματιά;
Να κοιτάς το ίδιο περιβάλλον και να ανακαλύπτεις κάτι καινούργιο;
Σαν το μικρό παιδί που χαίρεται με κάθε του νέα ανακάλυψη.
Σαν το μικρό παιδί που απολαμβάνει να έρχεται σε επαφή μέσα από το δημιουργικό του παιχνίδι.
Σαν το μικρό παιδί που εξερευνά το ίδιο πράγμα αλλά με διαφορετικό τρόπο.
Σαν το μικρό παιδί που ανοίγεται στο άγνωστο υπό το τρυφερό βλέμμα της μητέρας που του δίνει ασφάλεια να γευτεί τον κόσμο.
Εμείς οι “μεγάλοι” λέμε πως φοβόμαστε το άγνωστο και τριγυρνάμε στο οικείο… σ’ αυτό που μας δίνει μια ψευδαίσθηση ασφάλειας.
Εκεί που νομίζουμε πως είμαστε καλά.
Ακόμα κι όταν φύγουμε από μια σχέση, ενώ πάμε στο άγνωστο, κάνουμε και πάλι αυτό που ξέρουμε, το γνωστό, το οικείο, κουβαλώντας όλο τον παλιό μας εαυτό με τα ίδια μας κομμάτια.
Κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας ότι παρακάτω, στην επόμενη σχέση, θα είμαστε καλύτερα, θα μας δώσουν αυτό που δε λάβαμε από την τωρινή.
Περιμένουμε απ’ έξω να το λάβουμε, όχι να το δώσουμε εμείς πρώτα στον εαυτό μας.
Νομίζουμε πως λύσαμε τα προβλήματά μας με το να “ρίχνουμε” την ματιά μας στο εξωτερικά καινούργιο, μόνο που τίποτα καινούργιο δεν θα κάνουμε αφού δεν μάθαμε να “ρίχνουμε” τη ματιά εντός μας.
Το πιο δύσκολο τελικά πολλές φορές δεν είναι να φύγουμε από εκεί που είμαστε.
Το πιο δύσκολο είναι να παραμείνουμε στην οικεία σχέση και να πράξουμε το άγνωστο, να οικειοποιηθούμε το καινούργιο μέσα σ’ αυτή!
Όσες ματιές κι αν ρίξεις σε καινούργια μονοπάτια που επιλέγεις να περπατήσεις, μην περιμένεις να δεις όμορφα τοπία αν δεν τα δεις πρώτα μέσα σου!
Το πιο δύσκολο δεν είναι να φεύγεις κάθε φορά που τα βρίσκεις σκούρα… το πιο δύσκολο είναι να κοιτάς το ίδιο με άλλα μάτια.
Θα πας για άλλη μια φορά στο άγνωστο να κάνεις το γνωστό ή θα μείνεις στο γνωστό να κάνεις το καινούργιο;
Είναι το πιο δύσκολο, μα είναι και το πιο ερωτικό!
Λίγοι το μπορούν… αυτοί που επιλέγουν να αλλάξουν την εσωτερική ματιά τους!
