Γράφει η Κορίνα Παπαδοπούλου
Είναι κάποιες ψυχούλες που όσο κι αν πονούν δεν θα το καταλάβεις, γιατί ξέρουν να κρύβουν περίτεχνα τον πόνο τους, πίσω από τα πιο λαμπερά χαμόγελα.
Είναι κάποιοι άνθρωποι που αγαπούν με όλο τους το είναι, βαθιά, μα δεν πιστεύουν πως μπορούν να αγαπηθούν. Αυτοί οι άνθρωποι είναι πολύτιμοι. Είναι εκείνοι που στην όψη φαίνονται οι πιο σκληροί. Μα μέσα τους το μόνο που έχουν ανάγκη είναι κάποιος να τους καταλάβει. Να τους πάρει αγκαλιά και να τους πει πως δεν πειράζει, όλα θα πάνε καλά.
Είναι εκείνοι που για ότι έχουν στην ζωή τους, έχουν παλέψει διπλά. Εκείνοι που όταν θα σε αγαπήσουν, θα σ’ αγαπούν για πάντα. Είναι οι άνθρωποι εκείνοι, οι ονειροπόλοι που ξυπνούν το πρωί λίγο πιο νωρίς από τους άλλους και με μία κούπα καφέ, βγαίνουν στο μπαλκόνι για να δουν την ανατολή. Που για ένα λεπτό, θα κλείσουν τα μάτια, θα μυρίσουν το ζεστό καφέ και θα ονειρευτούν. Τόπους όμορφους, μακρινούς, ήρεμους. Εκεί που θα υπάρχουν μόνο άνθρωποι που αγαπούν.
Έναν κόσμο που το μίσος, η ζήλια και ο φθόνος δεν υπάρχουν. Είναι οι άνθρωποι εκείνοι που τους μαγεύει ο ήλιος, είτε ανατέλλει, είτε δύει. Είναι εκείνοι που τα μάτια τους, στην όψη του πορτοκαλοκόκκινου χρώματος που παίρνει ο ήλιος λάμπουν.
Εκείνοι που θα περπατήσουν στην ίδια τους την πόλη σαν τουρίστες για να την απολαύσουν. Εκείνοι που έμαθαν να ζουν κάθε στιγμή, να ρουφάνε τη ζωή. Εκείνοι οι άνθρωποι θα βγουν στη βροχή να χορέψουν το «fly me to the moon» με κλειστά μάτια και το πρόσωπο προς τον ουρανό. Εκείνοι που θα αφήνουν τις ψιχάλες της βροχής να τους χαϊδεύουν γλυκά το πρόσωπο δίχως να τους νοιάζει αν θα βραχούν ως το κόκκαλο.
Εκείνοι οι λίγο πιο τρελοί, μα συνάμα ζωντανοί, που ενθουσιάζονται με τις μικρές λεπτομέρειες. Εκείνοι που μπορείς να δεις την αλήθεια τους στα μάτια τους, που δεν μπορούν να κρυφτούν. Σαν τα μικρά παιδιά, που ενώ σου λένε πως δεν έκαναν σκανταλιά φαίνεται ποια είναι η αλήθεια στα αθώα τους ματάκια. Αυτοί οι άνθρωποι είναι πολύτιμοι και όταν βρω έναν τέτοιο άνθρωπο τον κρατώ στη ζωή μου σαν φυλαχτό.
Γιατί οι άνθρωποι αυτοί είναι εκείνοι που θα έχουν την ικανότητα να με «σηκώσουν» μία μέρα που δεν θα είμαι καλά. Είναι οι άνθρωποι που ξέρω πως αν με αγαπήσουν, θα το κάνουμε παντοτινά, δίχως όρια και δεύτερες σκέψεις. Αυτούς τους ανθρώπους τους αγαπώ. Μαζί με εκείνους ένας τέτοιος άνθρωπος είμαι κι εγώ.
