Γράφει η Κορίνα Παπαδοπούλου
Να με παίρνεις αγκαλιά, να μου χαϊδεύεις τα μαλλιά, να μου δείξεις πως η αγάπη δεν πονά και πως όλα θα πάνε καλά. Ρεαλισμός ή αυταπάτη; Πραγματικότητα ή φαντασία; Τι να είναι άραγε δεν ξέρω.
Δύσκολες καταστάσεις, δύσκολες σκέψεις. Τι έχει ανάγκη άραγε ψυχή μας, ποιος μπορεί να τη γαληνέψει; Ένα χάδι, μία αγκαλιά, μια γλυκιά κουβέντα. Λίγο νοιάξιμο και είσαι καλά. Να ξέρεις πως κάποιος σε σκέφτεται αυτή τη στιγμή που είναι στη δουλειά, η μέρα του είναι δύσκολη, αλλά είσαι στο μυαλό του. Και η σκέψη αυτή τον κάνει, να σκάει ένα μικρό χαμόγελο.
Πόσο όμορφη εικόνα. Μα πραγματικά υπάρχουν όλα αυτά; Με τα χρόνια έχω χάσει την πίστη μου στους ανθρώπους. Έχασα την πίστη μου στο συναίσθημα. Δεν ξέρω πια αν είναι όλοι οι άνθρωποι ικανοί να νιώσουν, να αισθανθούν. Είναι κάποιοι που αγαπάνε με όλο τους το είναι. Νιώθουν, νοιάζονται, φροντίζουν και το κάνουν από καρδιάς, δεν το κάνουν για να πάρουν πίσω τίποτα. Και είναι και κάτι άλλοι, εκείνοι που συνήθως σκεφτόμαστε τα βράδια.
Εκείνα τα βράδια, ξέρετε, που πονάνε. Εκείνοι οι άλλοι λοιπόν δεν νιώθουν, αλλά έχουν μάθει να παίρνουν. Παίρνουν συναίσθημα, παίρνουν αγάπη, παίρνουν νοιάξιμο, παίρνουν, μόνο παίρνουν. Ώσπου έρχεται η στιγμή, που δεν έχεις πια να δώσεις έχεις αδειάσει, δεν έχει μείνει μέσα σου τίποτα. Ούτε συναίσθημα, ούτε καρδιά, ούτε ψυχή, ούτε πνοή.
Έως κι εκείνη, την τελευταία τους την έδωσες. Και μένει ένα σώμα αδειανό δίχως τίποτα μέσα του ζωντανό. Άραγε όλοι αυτοί οι άνθρωποι που αδειάζουν, που δεν έχουν πια αναπνοή, πώς πορεύονται μετά; Μπορούν να ξαναδώσουν; Αν ναι με την ίδια ένταση; Μπορούν να ξανά εμπιστευτούν; Αν ναι τυφλά και απόλυτα όπως την πρώτη φορά; Ποιος ξέρει τελικά;
