Γράφει η Ιωάννα Ιακωβίδη
Εκεί που κατοικώ ο ήλιος πάντα λάμπει.
Βγαίνει κάθε πρωί και χαϊδεύει τις τριανταφυλλιές που μαζί φυτέψαμε, θυμάσαι;
Εκεί που κατοικώ τα μεσημέρια είναι ήρεμα, με φαΐ στο τραπέζι και το κρεβάτι στρωμένο να μας υποδεχθεί.
Εκεί που κατοικώ, μου χαμογελάς πάντα.
Μου χαϊδεύεις τα μαλλιά και με παρηγορείς που δεν έχασα τα κιλά που ήθελα.
Εκεί που κατοικώ, δεν έχει δάκρυα για μας, μόνο αγάπη.
Είναι κάθε μέρα σαν το πρώτο ραντεβού μας.
Βγάλε τα γυαλιά να δω τα μάτια σου είχες πει,έχεις τόσο ωραία μάτια.
Εκεί που κατοικώ δεν έχει πόνο, έχει μόνο αγάπη, στιγμές γεμάτες από τη μυρωδιά μας.
Έχει μόνο γέλια και βλέμματα ζεστά, Χωρίς κανέναν φόβο.
Εκεί που κατοικώ δεν έχει αντίο, γιατί κανένα αντίο δε μπορεί να ειπωθεί όταν υπάρχει αγάπη.
Εκεί που κατοικώ είσαι πάντα δίπλα μου, ήρεμος και αισιόδοξος.
Μου λες “όλα θα πάνε καλά”.
Και όλα πάνε καλά..
