Γράφει η Βάσω Θεοδωρίδου
Χαίρεσαι, λυπάσαι, κλαίς, γελάς; Συζητήσεις ατελείωτες, άδειες ψυχές, καρδιές παγωμένες, στόματα που άλλα λένε και μάτια που άλλα εννοούν. Δεύτερες σκέψεις παντού, ίσως και τρίτες. Γιατί; Για να μη νιώσω και τρομάξω; Μη με ακούσουν και ντραπώ;
Πιστεύω στην καλή πλευρά των ανθρώπων. Όλοι οι άνθρωποι έχουν καλή πλεύρα. Κρύβεται καλά κάποιες φορές, φοράει μάσκες και τραβάει δρόμο πιασμένη χέρι χέρι με τον εγωισμό. Εγώ να είμαι καλά, να είμαι καλά και να μην πέσω από το θρόνο μου.
Δύσκολο πράγμα να μοιράζεσαι.Ο θρόνος χωράει πάντα έναν!Και όταν έρθει η ώρα να κατέβεις από κει θα πάρεις για παρέα τη θλίψη και τη μοναξιά.Θα ταξιδέψεις σε μονοπάτια της ψυχής σου βαθιά και αληθινά.
Μακρύ ταξίδι το γνώθι σ’αυτον, εύκολα χάνεσαι στο δρόμο.Και αν κουραστείς; Γυρίζεις πίσω! Μηδενίζεις και φτου και απ’την αρχή.
Και αν βαρεθείς; Εγκαταλείπεις. Η ζωή συνεχίζεται, το ίδιο και το κυνήγι μιας κάποιας χαμένης ευτυχίας που κάπου κάπως μας περιμένει να τη βρούμε.
Και αν τη βρούμε; Θα την αναγνωρίσουμε; Μικρή η ζωή για τέτοια λάθη! Μην την σπαταλάς να κυνηγάς το άπιαστο. Ίσως στα δεδομένα που έχεις γύρω σου, ίσως σε αυτά να βρίσκεται η ευτυχία! Και αν με αυτά που εσύ θεωρείς δεδομένα δεν είσαι ευτυχισμένος, τότε γιατί όταν τα χάσεις θα γίνεις δυστυχισμένος;
Παράξενος που είναι ο άνθρωπος!
