Γράφει η Ηρώ Αναστασίου
Δεν μ’ αδίκησες. Εγώ αδίκησα τον εαυτό μου, όταν σε πίστεψα. Όταν πίστεψα ότι η αγάπη σου μπορεί να τα νικήσει όλα. Πόσο λάθος έκανα. Τόσο καιρό να προσποιούμαι ότι όλα βαίνουν καλώς. Γνωρίζοντας ότι μέσα μου είχαν τελειώσει όλα.
Δεν μ’ αδίκησες. Εγώ αδίκησα τον εαυτό μου πιστεύοντας ότι είναι μια ακόμη φυγή μου, ένα ακόμη λάθος μου. Εγώ μ’ αδίκησα πιστεύοντας ότι θα μπορούσα να μείνω δίπλα σου. Ναι είμαι δειλή και θέλω να είμαι έτσι κάποιες φορές
για να θυμάμαι την γενναιότητα της ψυχής που αγαπάει, που πονάει κι αιμορραγεί.
Που ξέρει ότι δεν υπάρχει κι όμως αντέχει λίγο ακόμα.
Ναι είμαι δειλή, γιατί κατάλαβα πως πρέπει να είσαι γενναίος για να καταθέτεις την ζωή, τα όνειρα, την αγάπη, την ψυχή σου. Ναι είμαι δειλή, γιατί έπρεπε να αντιμετωπίσω την δική μου ψυχή, η οποία ξέχασε τι αξίζει.
Ναι είμαι δειλή, γιατί ξέχασα να υπάρχω για μένα, ξέχασα να παλεύω για μένα.
Ναι είμαι δειλή, γιατί υποτάχτηκα κι όχι ότι είναι κακή η υποταγή, αλλά πρέπει να έχει κι ένα νόημα, πρέπει να έχει αγάπη. Κι εμένα μόνο στην αγάπη μ’ αρέσει να υποτάσσομαι. Και θα συνεχίσω να είμαι δειλή, για να μπορώ να διακρίνω την γενναιότητα, για να μπορώ να αγαπώ.
Γι αυτό σου λέω, άσε με να είμαι μια γενναία ”δειλή”, για να μπορώ να αγαπώ. Για να μπορώ να μην υποκρίνομαι ότι αγαπώ. Για να μπορώ να χαμογελώ χωρίς δειλία
