Γράφει η Ηρώ Αναστασίου.
Είναι καιρός που δεν σου είπα σ’αγαπώ. Είναι καιρός που τα συναισθήματά μου μάτωσαν. Και δεν στο είπα για να μην στεναχωρηθείς. Μάτωσαν γιατί μου λείπεις αφάνταστα, γιατί χωρίς εσένα με σπρώχνει η μέρα και με θωπεύει η αυγή.
Χωρίς εσένα αγκομαχάνε οι ώρες, ψάχνοντας βήματα να σταθούν, ψάχνοντας φωνή να ημερέψουν και ψυχή να καρφώσουν της κραυγής την ανάσα.
“Να αντέχω σου είπα.” Δεν σου είπα όλα αυτά που θέλω.
Θέλω ένα “σ’αγαπώ” γεμάτο από εσένα, χωρίς να το λέω παρά μόνο να το αισθάνομαι. Είναι τόσο γεμάτη η ψυχή από σένα που νιώθω θα σπάσει η καρδιά μου. Θέλω όλη μέρα να είμαι μαζί σου και να λέμε τα χαζά μας, να λέμε τα σοβαρά μας.
Να είμαστε αγκαλιά και να νιώθουμε την ζεστασιά ο ένας του άλλου.
Σ’αγαπώ, σ’αγαπώ, σ’αγαπώ. Κανέναν άλλον δεν έχω στην καρδιά μου. Κανέναν άλλον δεν θέλω στην ζωή μου.
Μόνο εσύ γεμίζεις χρώματα τον ουρανό μου και ανατέλλεις τον ήλιο μου.
Θά’ρθω σου είπα για να κλέψω το σώμα σου και να το κλείσω σε χίλιες αγκαλιές.
Θά’ρθω σου είπα για να δω τα μάτια σου που λάμπουν όταν με βλέπουν.
Να αντέχεις για να μπορώ ν’αντέχω κι εγώ. Να αντέχεις γιατί δεν αντέχω τον κόσμο χωρίς εσένα. Μ’ακούς;
