Γράφει η Ειρήνη Αντωνάκη
Ναι, σήμερα μπορώ να το πω, αναπνέω και είμαι καλά. Σήμερα στέκομαι στα πόδια μου, προχωράω και βλέπω καθαρά. Πλέον δεν τρέμω στην ιδέα ότι θα σε δω στο δρόμο, τα χέρια μου θα αρχίσουν να τρέμουν και οι ανάσες να λιγοστεύουν.
Έσβησα συνομιλίες, διέγραψα αναμνήσεις και τις ομιλίες μας τις αντικατέστησα με τη δική μου φωνή που πλέον ακούγεται.
Οι εφιάλτες σταμάτησαν τη στιγμή που σηκώθηκα και τους είδα κατάματα και τους διέλυσα, χίλια κομμάτια τους έκανα πριν προλάβουν αυτοί.
Μπορεί κατά το πέρασμα σου να προκάλεσες όλεθρο και να ξύπνησες τους φόβους μου αλλά σε γονάτισα πριν το κάνεις εσύ και έσωσα εμένα.
Φόβισα τους φόβους μου και τώρα μπορώ να ζήσω, φόβισα ότι μου δημιούργησες και στο τέλος βγήκε νικητής αυτός που έπρεπε.
