Γράφει η Ειρήνη Αντωνάκη.
Τα καθαρά λόγια να προτιμάτε. Τα ατόφια. Αυτά που βγαίνουν από το βάθος της ψυχής· αυτά που συνοδεύονται με την ειλικρίνεια στα μάτια. Λόγια που βρίσκονται κρυμμένα μα είχαν το θάρρος να βγουν έξω και να σε αντικρίσουν.
Όχι τις κουβέντες της επιφάνειας· λέξεις που δεν προσφέρουν κάτι μα μόνο αποπλάνηση. Και ας πονάνε όταν βγαίνουν· το αληθινό άλλωστε πονάει. Και ας νιώθεις ότι καίγεσαι όταν τις λες, δεν πειράζει.
Καλύτερα να καείς εσύ ο ίδιος παρά να σε κάψουν οι άλλοι. Κουβέντες χωρίς περιτυλίγματα, χωρίς κορδέλες αλλά τις σκέτες, αυτές που στέκονται μπροστά σου και δεν τρέχουν να κρυφτούν.
Και όταν τις πεις να ρίξεις ένα χαμόγελο γιατί εσύ δεν κρύφτηκες, δεν τις αντικατέστησες με ψεύτικες, ανούσιες. Πάλεψες μέσα σου για να τις ξεστομίσεις και αυτή ήταν μια μάχη που κέρδισες με τον εαυτό σου.
Τα λόγια που έκρυβες και έβγαλες είναι η μεγαλύτερη σου επιτυχία. Μετά από αυτό να προχωράς με το κεφάλι ψηλά γιατί εσύ δεν έσκυψες για να αποφύγεις κάτι αλλά το κοίταξες κατάματα και το κέρδισες.
