Γράφει η Ειρήνη Αντωνάκη.
Από τη πρώτη στιγμή εσύ επέμενες. Εγώ φοβόμουν, σου το έδειχνα με κάθε τρόπο. Σε έδιωχνα, σου έλεγα μην πλησιάζεις. Η άρνησή μου όμως ήταν μικρή μπροστά στη δική σου επιμονή. Μου έλεγες ότι θα προσπαθείς και για τους δυο μας μέχρι να είμαι έτοιμη, μα αυτό ήταν άδικο για σένα. Το θέλω, σε θέλω και θα το κάνω μου απαντούσες.
Ήσουν διατεθειμένος να φτάσεις στα άκρα και εγώ ούτε στην αρχή δεν μπορούσα να πάω. Ήσουν εκεί και ας έκανα ότι δεν σε έβλεπα. Πέρασε ο καιρός και εσύ ακόμα εκεί, πάλευες να με πείσεις ότι αξίζει να το προσπαθήσουμε.
Και τότε είπα θα ρισκάρω. Ήσουν έτοιμος να φτάσεις όπου εγώ δεν μπορούσα. Ό,τι έκανες ήταν αρκετό και για τους δυο μας. Τώρα πρέπει να κάνω και εγώ κάτι. Η προθυμία η δικιά σου έφτανε και για τους δύο μας αλλά ήρθε η στιγμή να μπω και εγώ στο παιχνίδι.
