Γράφει η Δέσποινα Χατζάκη.
Γιατί επιλέγεις την απόλυτη μοναξιά σου; Θαρρείς πως είναι φίλη σου; Όχι. Η μοναξιά είναι πονηρή και ύπουλη. Σε αφήνει να νομίζεις ότι μαζί της γλιτώνεις από ανθρώπινους μπελάδες, γκρίνια και φασαρία, όμως όταν καταλάβεις τον πραγματικό σκοπό της θα είναι αργά.
Σε ξεγελάει ότι τάχα θα σου κάνει παρέα για λίγο, όμως θρονιάζεται με θράσος στη ζωή σου κάνοντας κατάληψη σε μυαλό και σώμα. Κατάλαβέ το.
Η μοναξιά μπορεί να σε καταστρέψει. Σε απομονώνει από τις χαρές της ζωής και τα “θέλω” σου. Μην την αφήνεις να ορίζει τη ζωή σου. Παρατήρησε τους μοναχικούς ανθρώπους. Δεν την αγαπούν τη μοναξιά αλλά δεν έχουν και τη δύναμη να τη βγάλουν από τη ζωή τους.
Και ξέρεις γιατί; Γιατί δεν της έβαλαν από νωρίς όρια και της παραχώρησαν περισσότερα δικαιώματα από όσα έπρεπε. Και δε μιλάω για τις ώρες, τις μέρες, τις στιγμές που θες να μείνεις μόνος με τον εαυτό σου για να βάλεις σε σειρά τις σκέψεις σου.
Ούτε όταν ζητάς για λίγο την απομόνωση για να ξεκαθαρίσεις τα συναισθήματά σου. Η μοναξιά τότε είναι από επιλογή και έχεις τον έλεγχο.
Προσοχή όμως, σου ξαναλέω, στα όρια που θα της βάλεις. Να μην την αγαπάς την απόλυτη μοναξιά. Να τη διώχνεις. Τουλάχιστον να την περιορίζεις. Ακούς;
