Γράφει ο GA.NF
Φίλε σιχάθηκα.
Σιχάθηκα να φεύγουν μισοί οι έρωτες, μα πιο πολύ σιχάθηκα τον τρόπο και τις κραυγές μίσους όταν έφευγαν.
Κι εκεί που ήσουν τα πάντα τους, γίνεσαι ξαφνικά λίγος.
Λίγος γιατί ήσουν ο εαυτός σου.
Κι αν εκείνοι δεν κράτησαν το λόγο τους, τι πειράζει; Τι σημασία έχει;
Ψάχνεις να βρεις που σκατά έχεις ακουμπήσει την χρυσή σου πανοπλία και όμως είναι μπροστά σου, αλλά κάνεις ότι δεν την βλέπεις κι αντιστέκεσαι..
Αντιστέκεσαι γιατί δεν θέλεις να αντιμετωπίσεις αυτά που ένιωσες.
Δεν θέλεις να αρνηθείς τον εαυτό σου. Θέλεις να παραμείνεις εσύ.
Είναι δύσκολο να μένεις ο εαυτός σου.
Είναι δύσκολο να είσαι εσύ και ακόμα πιο δύσκολο να σε λένε μαλάκα.
Κι όταν όλοι σου λένε «είσαι άντρας, πολέμησε», εσύ τους απαντάς με ένα χαμόγελο και απομακρύνεσαι ακόμα πιο πολύ από την πανοπλία σου.
Κι όσο απομακρύνεσαι, διαλέγεις ένα μέρος που θα είσαι μόνος.
Ένα μέρος που μόνο εσύ θα μπορείς να ακούσεις.
Ένα μέρος που μόνο οι κραυγές σου θα ακούγονται.
Κραυγές αγάπης.
Κι αν ψάχνεις απαντήσεις, πάρε μια βαθιά ανάσα και άσε την θάλασσα να σε παρασύρει.
Είναι υπέροχο να είσαι ο εαυτός σου.
Είναι υπέροχο να είσαι εσύ.
Είναι υπέροχο να είσαι άντρας.
LoveLetters
