Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου
Στέκεσαι απέναντι και με ύφος δικαστή, κρίνεις την ζωή μου. Στέκεσαι απέναντι και μιλάς για τα λάθη και τις αστοχίες μου. Στέκεσαι απέναντι και μ’ ένα ύφος υπεροχής, προσπαθείς να πείσεις (άραγε ποιον;) πως εσύ τα έκανες όλα σωστά, πως εσύ περπάτησες μέσα στα όρια, πως εσύ ακολούθησες τον σωστό δρόμο.
Γελάω ξέρεις! Γελάω, γιατί σε όλα τα “εγώ ποτέ”, πάντα έρχεται η αυτοαναίρεση. Γελάω γιατί σε όλα τα “εγώ πάντα”, ποτέ δεν έρχεται η απόλυτη δικαίωση. Γελάω, γιατί εσύ που περπάτησες μόνο σε ευθείες, έρχεσαι να κρίνεις τις δικές μου ανηφόρες.
Επιλογές είναι η ζωή μάτια μου κι είναι κάποιοι που επιλέγουν το εύκολο, το βατό, το “σωστό” κι ας ξέρουν πως δεν θα τους βγάλει ποτέ εκεί που ονειρεύονται. Επιλογές η ζωή κι είναι κι οι άλλοι που δεν δειλιάζουν μπροστά σε φουρτούνες και καταιγίδες, που δεν τους τρομάζουν τα στενά, επικίνδυνα μονοπάτια, γιατί ο προορισμός τους είναι πιο πάνω από εκεί που μπορούν. Επιλογές είναι η ζωή κι όλοι διαλέγουμε ότι θέλουμε, ότι αντέχουμε κι ότι μπορούμε.
Στέκεσαι απέναντι με ύφος δικαστή και κρίνεις την ζωή μου. Στέκεσαι εκεί και ρητορεύεις μεγαλόφωνα για τα λάθη μου, για να μην ακούς τις φωνές μέσα σου που σου ουρλιάζουν πως δεν ζεις όπως θες από φόβο. Φωνάζεις για να μην ακούς το “είναι” σου, που ουρλιάζει πως το ξεπούλησες για λίγη σιγουριά.
Κρίνεις τους άλλους, γιατί φοβάσαι να κρίνεις εσένα. Ασχολείσαι με ξένες ζωές γιατί μισείς την δική σου. Αν ήσουν ευτυχισμένος με τις επιλογές σου, δεν θα ασχολιόσουν με των άλλων, έτσι δεν είναι;
Μέσα σου κοίτα κι άσε με εμένα. Ζήσε εσύ στο βόλεμα που βάφτισες ευτυχία κι άσε με εμένα να παλεύω θάλασσες.
