Γράφει η Γεώρα
Μην ξενυχτάς.
Πλέον είναι αργά. Δε βλέπεις (;) νύχτωσε και εκείνος δε φάνηκε.
Μη ξενυχτάς και δάκρυα άλλα μη χαρίζεις, λίμνες έγιναν οι μνήμες πνίγηκαν στον πόνο της αγάπης.
Τώρα γέλα ειρωνικά!
Πνίγηκαν στον πόνο της αγάπης. Μουτζούρωσέ το αυτό ή μάλλον όχι, πάρε κόκκινο μαρκαδόρο και υπογράμμισέ το γιατί είναι λάθος. Το λάθος που το πληρώνουμε ακριβά. Γιατί οι άνθρωποι ακόμα δεν έχουν μάθει να αγαπούν, μονάχα να πληγώνουν.
Και αν αυτός είναι ο σωστός τρόπος ;
Όχι, όχι δεν θέλω να το σκέφτομαι αυτό. Θα γεμίσουμε πληγές, βαθιές που θα αιμορραγούν. Γι’αυτό σου λέω είναι λάθος. Υπογράμμισέ το! Γράψε σε υποσημείωση : “Πνίγηκα στον πόνο που μου προκάλεσε ο τρόπος που αγαπούσε”
Κάποιος, κάπου, κάποτε θα σου ζητήσει μία εξήγηση γι’αυτή την πρόταση, εσύ τρέξε στην υποσημείωση για την διευκρίνιση. Δεν θα χρειαστεί να του πεις κάτι άλλο, θα παγώσει γιατί θα σε νιώσει και αν τύχει και έχει βρει αγάπη, τρυφερά θα σε κοιτάξει και με σιγανή φωνή θα σου πει: “Θα έρθει και θα σε βρει και θα κλείσει κάθε πληγή που αιμορραγεί. Τα σημάδια της θα μείνουν για να έχεις να θυμάσαι και να μην ξεχνάς ό,τι αξίζει να αγαπάς!”
Τώρα βουρκώνεις. Βλέπεις, σιγά σιγά θα σωθείς. Λίγο θολά μόνο τα βλέπεις. Φοβάσαι ακόμα πως αν αφήσεις το δάκρυ να κυλήσει θα γίνει χείμαρρος και θα σε πνίξει. Τόλμα το ξανά και αυτό. Είναι η αγάπη σου! Η δική σου αγάπη θέλει να θρηνήσει που δεν πέτυχε. Μην της το στερείς. Κλαίει η ψυχή για την τόση βαρβαρότητα!
Άσε να κλάψεις. Πάρε μία ανάσα. Μη σκέφτεσαι αν αξίζει για εκείνον. Δεν αξίζει. Όμως εσύ το έχεις ανάγκη. Σώπασε. Πάρε τον εαυτό σου μία αγκαλιά. Πήγαινε ρίξε νερό στο πρόσωπό σου. Πήγαινε κάνε ένα μπάνιο. Φόρα καθαρά ρούχα, άναψε ένα κερί, βάλε λίγη μουσική, εκκωφαντική η συνομιλία με τον εαυτό σου. Δώσε του λίγο ρομαντισμό για να τον καλοπιάσεις, βάλε και λίγο ημίγλυκο κρασί να τον κεράσεις, κάνε του τα χατίρια.
Μη σκέφτεσαι. Πώς ; (μου λες) με τόνο επιτακτικό, νευρικό, φοβισμένο. Πώς γαμώτο, πώς; Σπάει η φωνή σου, τρέμει το κορμί σου. Σώπασε, μη φοβάσαι μπορείς να λυγίζεις, δεν σπας! Είναι δύσκολο το ξέρω, αλλά πρέπει να πάψεις να ελπίζεις πως εκείνος θα γυρίσει. Μη με κοιτάς έτσι, η αλήθεια πάντα πονάει εκείνον που ξέρει να αγαπάει!
Μη σκέφτεσαι τώρα τσιγκούνικα, ήθελες και έδωσες. Μπράβο σου! υπογράμμισέ το και αυτό! Έτσι να έχεις να θυμάσαι πως εσύ δε μοιάζεις με ό,τι σε πόνεσε. Χρειάζονται και μικρά σκονάκια για εμάς, ξεχνάμε εύκολα τι έχουμε κάνει, κυρίως τι αξίζουμε και μετά υπεραναλύουμε και εκεί χανόμαστε. Δεν πειράζει χαλάλι, ας έχουν κάτι να θυμούνται και εκείνοι!
Λυγμός είναι αυτός; Τον αγάπησες πολύ!
Μα πλέον είναι αργά, είσαι ναυαγός και βρήκες ακρογιαλιά. Έχει νυχτώσει και δεν έχει φανεί. Πάψε να ελπίζεις, δε θα έρθει να σε πάρει αγκαλιά και να σε καληνυχτίσει με δυο φιλιά κι’ας ξέρει πως οι ελπίδες που κρατάς ματώνουν σαν χιονιάς. Δεν αξίζει πλέον έτσι να αγαπάς.
Μην ξενυχτάς. Πέσε και κοιμήσου, αύριο όλα θα είναι διαφορετικά! Υπογράμμισέ το και αυτό με κόκκινο μαρκαδόρο!
