Γράφει η Αριάδνη
Η απιστία σπάνια θα σε πιάσει εξαπίνης.
Θα πρέπει, ή ο άλλος να είναι εξαιρετικός ηθοποιός ή εσύ πολύ στην κοσμάρα σου.
Γιατί τα σημάδια υπάρχουν, στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων τουλάχιστον. Όχι τα σημάδια της απιστίας, τα περίεργα τηλεφωνήματα, οι αποκαλύψεις τύπου ‘’αλλού είπες ότι ήσουν και αλλού σε είδανε’’, τα ίχνη από κραγιόν ή πιπιλιές (για τους πιο απρόσεχτους), όχι αυτά, για τα άλλα σημάδια λέω.
Για εκείνα που φωνάζουν ότι έχετε αφήσει την πόρτα ανοιχτή, για να προσέλθει κάθε καλοθελητής ανεξαρτήτου φύλλου. Για εκείνα που αποδεικνύουν ότι έχετε βάλει τη σχέση στον αυτόματο πιλότο για να πάει, ένας Θεός ξέρει που. Για εκείνα που μαρτυρούν πως ξεχάσατε έρωτες, αγάπες κι εκείνο το ταλαίπωρο “μαζί”, και πορεύεται κατά βάση ο καθένας μόνος του με τα άγχη του, τις υποχρεώσεις του, τις προτεραιότητές του κι ο άλλος απλώς λάμπει δια της απουσίας του.
Γιατί η απιστία είναι η κορυφή του παγόβουνου είπαμε. Είναι η διέξοδος που βρίσκεις από μία σχέση που έχει βαλτώσει και που δεν σε καλύπτει πια.
Και πάντα πρέπει να θυμάσαι πως οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι να ερωτευτούν κάποιον άλλον και να φύγουν. Άλλωστε αυτό που εσύ ονομάζεις προδοσία, για τον άλλον είναι απλά μια επιλογή (πόσο λατρεύω αυτή τη φράση για την αλήθεια της!).
Και τους ανθρώπους πρέπει να τους αφήνεις με τις επιλογές τους. Μόνο να φροντίζεις να το ξεκαθαρίζεις εντός σου, ότι εσύ δεν θα ξανα-υπάρξεις μία από αυτές. Όχι γιατί σου το υπαγορεύει ο πληγωμένος εγωισμός σου, αλλά γιατί το παρελθόν σας έχει αποδείξει ότι αποτύχατε παταγωδώς στο να είστε ευτυχισμένοι μαζί.
