Γράφει η Αριάδνη.
Να αλλάζεις, να εξελίσσεσαι, αυτός πιστεύω πως είναι ο λόγος που βρισκόμαστε πάνω σε τούτη τη γη. Να γινόμαστε καλύτεροι.
«Καλύτεροι ως προς τι;» θα μου πεις. «Ποιος ορίζει το καλύτερο;»
Και η απάντηση είναι απλή: Εσύ και μόνο εσύ!
Αλλάζεις τον εαυτό σου για να αρέσεις περισσότερο σε σένα! Γιατί μη μου πεις ότι δεν υπάρχουν στοιχεία του χαρακτήρα σου που σε εκνευρίζουν;
Χαρακτηριστικά που τα έχεις από γεννησιμιού σου ή άλλα που απέκτησες στην πορεία και σου κάνουν τη ζωή δύσκολη;
Από το να είσαι αγχώδης ή πολύ χύμα μέχρι το να είσαι σπάταλος, γκρινιάρης, ψυχαναγκαστικός ή υποχόνδριος.
Ελαττώματα έχουμε όλοι μας και το στοίχημα, είναι αρχικά να τα εντοπίσουμε και να τα παραδεχτούμε και στη συνέχεια να καταφέρουμε να τα αλλάξουμε, όσο μπορούμε τουλάχιστον, για να είμαστε εμείς καλύτερα.
Το ξαναλέω. Για να είμαστε εμείς καλύτερα, όχι για να πληρούμε τις προδιαγραφές κάποιου άλλου ή για να καλύπτουμε τα “θέλω” του.
Και μπορεί, για να συνυπάρξουμε αρμονικά με τους ανθρώπους που έχουμε επιλέξει να είναι δίπλα μας, να προσπαθούμε να αλλάξουμε κάποια χαρακτηριστικά μας ή κάποιες συνήθειές μας για να τους ευχαριστήσουμε ή για να μην τους εκνευρίζουμε. Αυτό όμως γίνεται μέχρι ενός σημείου. Μέχρι εκείνο το σημείο που δεν αλλοιώνεται η προσωπικότητά μας, μέχρι το σημείο που ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία μας.
Κι όταν τα “θέλω” τους αρχίζουν να μοιάζουν με επιτακτικά “πρέπει” στα μάτια μας, είναι η ώρα να αποχωρήσουμε. Γιατί τα “πρέπει” σε κανέναν μας δεν αρέσουν, ειδικά όταν αναφέρονται σε στοιχεία του χαρακτήρα μας που πρέπει να αλλάξουμε για να μπορέσουμε να συμβαδίσουμε με τον άλλον.
Είμαστε αυτό που είμαστε και αλλάζουμε αν και όσο εμείς θέλουμε να αλλάξουμε. Άλλωστε τους ανθρώπους τους κερδίζουμε ουσιαστικά και μένουν μαζί μας επειδή εκτίμησαν αυτό που είμαστε. Αυτό που τώρα είμαστε κι όχι αυτό που θα μπορούσαμε να γίνουμε. Αυτό που εμείς είμαστε κι όχι αυτό που θα ήθελαν εκείνοι να είμαστε.
