Γράφει η Αντζέλικα Θεοφανίδη
Το λες και περίεργο, το λες και αλλόκοτο. Κάθε φορά που νιώθεις εκείνο το σκίρτημα, νιώθεις και ένα σωρό άλλα συναισθήματα που δεν είναι απαραίτητα και ευχάριστα. Σε πιάνει ένας κόμπος στο στομάχι, μια ανησυχία, ένας φόβος. Ο λόγος; Επειδή τόλμησε η καρδούλα σου να σκιρτήσει. Πως τόλμησε; Δεν της φτάνει το κλάμα που έριξε, ο πόνος που ένιωσε.
Εκείνος ο πόνος που έμοιαζε με μαχαιριές που την έκοβαν αλύπητα, τόσο πολύ που το μόνο που ήθελε ήταν να σταματήσει να χτυπάει. Δεν άντεχε άλλο να της ανοίγουν τις πληγές που με τόσο κόπο προσπαθούσε να απαλύνει. Κουράστηκε, εξαντλήθηκε.
Αυτή η καρδιά όμως είναι καμωμένη από άλλο υλικό. Από υλικό που τολμάει να αγαπάει και ας ξέρει πως η αγάπη που έχει να δώσει μπορεί να καταλήξει στα σκουπίδια. Γιατί όση αγάπη έχει να δώσει αυτή η καρδιά, άλλες τόσες δεν έχουν να δώσουν τίποτα γιατί το έχουν κάνει μόδα να μην επενδύουν σε τίποτα και σε κανένα.
Αυτές βέβαια έχουν ενσωματωθεί τόσο αρμονικά σε αυτό τον κόσμο που ζούμε. Σε αυτό τον κόσμο τον άνιωθο. Όταν δεν νιώθεις δεν πληγώνεσαι. Βολικό έτσι;
Έχουν γεμίσει οι πόλεις με άδειους ανθρώπους. Γεμάτες πόλεις, άδειοι άνθρωποι. Οξύμωρο μεν, πραγματικότητα δε. Υπάρχουν όμως και εκείνοι, που ξεχωρίζουν γιατί αρνούνται να τους καταπιεί το τέρας της αναισθησίας, του βολέματος.
Υπάρχουν εκείνες οι καρδιές που τολμάνε και είναι μαγκιά τους να τα βάζουν με τόση απάθεια. Ο κόμπος στο στομάχι πάντα θα σημαδεύει το σκίρτημα σε αυτές τις καρδιές γιατί δυστυχώς, έτυχε να γεννηθούν σε ένα κόσμο κενό από συναίσθημα. Μόνο αυτές οι καρδιές μπορούν να ζεστάνουν αυτή την οδυνηρή πραγματικότητα.
Αν τις αφήσουν και αν τις δεχτούν μα πάνω απ’όλα όταν σταματήσουν να τις κομματιάζουν. Θα έρθει η στιγμή που οι ραγισμένες καρδιές, θα σταματήσουν να χτυπάνε για τους άλλους. Θα συνεχίσουν να χτυπάνε γιατί πρέπει να επιβιώσουν με ή χωρίς αγάπη.
Πόσο διαφορετικά θα χτυπούσαν όμως εάν χτυπούσαν για κάποιον που θέλει και μπορεί να ακούσει αυτους τους χτύπους χωρίς να λογαριάζει τι θα πάρει και τι θα δώσει; Πόσο;
