Γράφει η Αντωνέλικα Ρεβέλου
Γεμάτη η ζωή απο ανθρώπινες ψυχές. Ψυχές διαφορετικές μεταξύ τους. Άλλες γεμάτες χρώματα και άλλες μίζερες, μελαγχολικές, μαύρες.
Η ψυχή είναι το σεντούκι κάθε ανθρώπου. Στην ψυχή μας κρύβεται ο δικός μας θησαυρός.Απο τα καλά κρυμμένα μυστικά μας μέχρι τα πιο μεγάλα μας
όνειρα.
Τι πιο ερωτεύσιμο απο την ψυχή του ανθρώπου και πόσο σπάνιο κάποιος να σου εμπιστευτεί το κλειδί του δικού του σεντουκιού. Πόσο θάρρος χρειάζεται για να παραδώσεις την ψυχή σου σε κάποιον, χωρίς να ξέρεις το μετα. Και εγώ το έκανα!
Άφησα την ψυχή μου στα χέρια σου, με την ελπίδα να της φερθείς όπως της πρέπει και με τον φόβο να την πάρω πίσω σε χίλια κομμάτια ξάνα και να βυθιστώ στο σκοτάδι μου.
Είναι στην μοίρα μου μάλλον να ζώ σε εκείνη την καταραμμένη πλεύρα του εαυτού μου.
Σε εκείνο το σκοτάδι που με έριξαν όλοι εκείνοι χωρίς ενοχές και που μετά με κοίταζαν άλλοι με οίκτο και άλλοι με φθόνο. Μίσησα τον εαυτό
μου, με τιμωρούσα με τις επιλογές που έκανα και ας έλεγα σε όλους πως είμαι καλά και πως ό,τι κάνω είναι σωστό για μένα. Άφηνα τους άλλους να πατάνε πάνω στην ψυχή μου κάνοντας πως δεν πονάω.
Κι όμως, όντως μια μέρα σταμάτησα να πονάω. Έγινα σκληρή με όλους, μα κυρίως με εμένα. Σταμάτησα να με προσέχω. Σταμάτησα να νοιάζομαι για τους ανθρώπους μου.
Έγινα η χειρότερη εκδοχή του εαυτού μου. Κάποια στιγμή έσπασα αλλα κανείς δεν ήταν εκεί να με βοηθήσει να μαζέψω τα κομμάτια μου. Μόνη μου στάθηκα ξανά στα πόδια μου και αποφάσισα οτι απο εδώ και πέρα θα ψάχνω την ευτυχία.
Άν θες να ξέρεις την βρήκα την ευτυχία όταν η ψυχή σου αναγνώρισε την δική μου. Ναι,αναγνώρισε. Είπε πως είναι φτιαγμένες απο το ίδιο υλικό. Δεν μπορείς να το αρνηθείς αυτό.
Δεν μπορεί μόνο εγώ να βλέπω πως είμαστε δυό άνθρωποι με κοινά όνειρα και όμοιο τρόπο σκέψης!
Άν έπρεπε να σε χαρακτηρίσω κάπως,θα σε έλεγα ”σύντροφο ψυχής”.
Σκιά, έτσι με αποκάλεσες απο την πρώτη στιγμή. Καθόλου τυχαίο αν με ρωτάς. Όταν έκατσα και το σκέφτηκα,κατάλαβα οτι τελικά αυτό είμαι.
Ετυμολογικά βλέπεις, σκιά είναι μια σκοτεινή περιοχή που σχηματίζεται στην μια πλευρά ενός αντικειμένου όταν μια φωτεινή πηγή φωτίζει απο την
άλλη.
Στην προκειμένη περίπτωση εσύ είσαι η φωτεινή πηγή που φωτίζει τις σκιές της ψυχής μου.
Νιώθω τόσο ευτυχισμένη που εσύ δεν φοβήθηκες το σκοτάδι μου.Μα πως να το φοβηθείς όταν και εσύ ζείς σε αυτό. Άν θες να ξέρεις τι θέλω να είμαι για σένα,θα σου πώ ”το φως στην ψυχή σου”.
Ερωτεύτηκα σε σένα αυτό που καμία άλλη δεν είχε καταλάβει.Πίσω απο το κακό παιδί που φαίνεται οτι είσαι, κρύβεται ο πιο ερωτεύσιμος άνθρωπος.
Κρύβεις καλά την ευάλωτη πλευρά σου που όλοι νομίζουν πως δεν υπάρχει. Απο την πρώτη στιγμή το ήξερα. Ήξερα πως θα σε ερωτευτώ
όσο και αν το αρνιόμουν. Δεν γινόταν αλλιώς.Δεν γινόταν να μην σε ερωτευτώ.
Θα ήταν αμαρτία. Αμαρτία πιο μεγάλη και απο τα μάτια σου. Αχ,αυτά τα μάτια σου. Στην αρχή νόμιζα πως εμείς οι δύο συννενοούμαστε μόνο με ένα βλέμμα. Όταν κατάλαβα πως εμεις καταλαβαινόμαστε με τα μάτια της ψυχής, μου έγινες ανάγκη.
Άσχημο πράγμα να έχεις κάποιον ανάγκη. Μαζί σου νιώθω ασφαλής.Ακόμη και ένα βλέμμα σου με κάνει να μην φοβάμαι τίποτα. Νιώθω πως
όταν είμαστε μαζί κάνεις τους φόβους μου να φοβούνται. Κάνεις την σκοτεινή μου πλεύρα να νιώθει περήφανη γιατι τελίκα, ίσως, κάτι αξίζει.
Όταν είμαστε μαζί πέφτουν όλες μου οι άμυνες. Δεν έχω λόγο να αμυνθώ για κάτι. Μόνο ευάλωτη μπορώ να είμαι μαζί σου και ευτυχισμένη. Ευάλωτη για τον έρωτά μου για σένα και ευτυχισμένη γιατι μου έδωσες την ευκαιρία αυτός ο έρωτας να μην μείνει ανεκπλήρωτος.
Κάθε μέρα που περνάει σου χαρίζω ένα ακόμη κομμάτι της ψυχής μου με την ελπίδα να κάνεις και εσύ το ίδιο. Μπορώ να γίνω ξανά χίλια κομμάτια για να σε βλέπω να χαμογελάς,ακόμη και αν χρειαστεί να τα μαζέψω πάλι μόνη μου και να αρχίσω απο την αρχή.
Αρκεί να χαμογελάς εσύ και όλα θα γίνουν. Η ζωή μας έμαθε με τον χειρότερο τρόπο πως το κακό κρύβεται παντού. Εγώ σου υπόσχομαι πως
όσο με θέλεις στην ζωή σου, θα κυριαρχεί το καλό.
Μπορεί όλοι να λένε πως τα ετερώνυμα έλκονται μα ψυχή μου τα ομώνυμα φλέγονται και μέσα απο τις στάχτες τους γεννιέται ξανά ο έρωτας. Εγώ σε διάλεξα μέσα στο χάος της ψυχής μου.
Μαζί μου δεν θέλω να φοβάσαι να είσαι ο εαυτός σου, γιατι εγώ γι’ αυτό σε ερωτεύτηκα.
Θέλω να μου μιλάς, να μου λες τα πάντα και όσα νιώθεις για μένα. Ζω για να σε ακούω να μου ανοίγεις έστω για λίγο το σεντούκι της ψυχής σου.
Μάτια μου, να μην φοβάσαι μην γίνω κάποιου άλλου.
Σου ανήκει η ψυχή μου, για όσο!
