Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη
Κάποτε μου άρεσαν οι ιστορίες. Κάθε παραμύθι μου μιλούσε για κάτι διαφορετικό στη ζωή. Ήθελε ο κάθε ήρωας, της κάθε ιστορίας να κερδίσει τον τίτλο του ,δικαιωματικά με το σπαθί του. Στο τέλος ένιωθες νικητής, γεμάτος ενέργεια, καταλάβαινες το μήνυμα πως κάθετί αποκτάται με κόπο και επιμονή.
Σήμερα παίζω ύπουλα και διαλέγω τους ανθρώπους. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένας μικρός τρωτός ήρωας. Το χαμόγελο, το ατίθασο βλέμμα, οι ατέρμονες σιωπές είναι αδυναμίες. Αδυναμίες που σε κάνουν ιδιαίτερο, ξεχωριστό, σε μάτια ιδιαίτερα, ξεχωριστά, όπως και τα δικά σου.
Η κάθε τραγωδία αφήνει πίσω της ένα παιδί. Ένα παιδί που φοβάται τον κόσμο, τρέμει το φως και προτιμά το σκοτάδι. Δεν είναι κρίμα; Πώς να γνωρίσει τον κόσμο; Αν πίνει μόνο δάκρυα, πώς θα χαμογελάσει ποτέ; Σκέψου καλά πριν απαντήσεις. Δεν θα βρεις το θάρρος να πεις λέξη, αν δεν κλείσεις τα μάτια κι αν δεν φανταστείς το πώς είναι.
Ο έρωτας, πάλι, κρύβει πολλά. Είναι ύπουλος εχθρός. Πετάει τα βέλη του λοξά και όποιον πετύχει. Όταν ερωτεύεσαι μπλέκεις θεούς και δαίμονες στο ίδιο παιχνίδι. Οι συμφωνίες, οι ίντριγκες κι οι δολοπλοκίες υπογράφονται με αίμα. Όσο τον ζεις τα ποντάρεις όλα για όλα στη ρουλέτα. Δεν κάνεις εξαιρέσεις, δεν έχει τσιγκουνιές.
Οι μάχες δεν είναι για τους Δον Κιχώτες, δεν ανήκουν μόνο στα παραμύθια με τα ξύλινα σπαθιά. Οι μάχες μάτια μου, είναι για μας. Κάθε μέρα είναι μάχη. Όταν βγαίνεις στον ήλιο και ρουφάς με μανία τον αέρα. Όταν δακρύζεις στο κρύο και τα μάτια ροζίζουν στην κάθε νιφάδα. Όταν χαμογελάς στον περαστικό, χωρίς λόγο, και σε κοιτάει σαν να είσαι τρελός. Τότε, μάτια μου, είναι που ζεις…
Η ζωή δεν θέλει πολλά πολλά. Χορταίνει με χαμόγελα. Για επιδόρπιο, έχει τις πίκρες. Δεν χρειάζεται να κατακτήσεις τον κόσμο. Κατάκτησε φίλους. Εκείνοι θα σου χαρίσουν απλόχερα τον κόσμο. Δεν χρειάζεται να σταματάς σε κάθε σου εμπόδιο. Σταμάτα μετά το εμπόδιο, όταν ήδη έχεις περάσει και θες να καμαρώσεις πού έφτασες. Δεν είναι δύσκολο να πέσεις. Το δύσκολο είναι να σηκωθείς…
