Γράφει η Λιάνα Ζαφειράτου
Κοινωνικά δίκτυα τα λέμε αλλά μας απομονώνουν και από λίγο κάθε μέρα. Ανακοινώσεις βαρύγδουπες, φωτογραφίες πειραγμένες, και λόγια κενά ή/και δανεικά.
Το κακό δεν είναι ότι είναι δανεικά, αλλά ότι είναι δανεικά και αγύριστα! Ποστάρει ο καθένας ότι θέλει.
Λόγια κομμένα και ραμμένα από δω και από κει, τις περισσότερες φορές χωρίς ειρμό κιόλας. Αρνούνται να παραδεχτούν ότι κάποιος άλλος αποτύπωσε στο χαρτί κάτι που ίσως και να τους εκφράζει, ίσως και να περιγράφει καλύτερα όλα όσα θέλουν να πούνε. Ίσως γιατί δεν τα νιώθουν τόσο όσο θέλουν να φαίνεται.
Καλώς ορίσατε στην εποχή της εικόνας, στην εποχή φαίνεσθαι. Φαίνεται ότι χαμογελάμε, φαίνεται ότι είμαστε ευτυχισμένοι, φαίνεται ότι ενδιαφερόμαστε, φαίνεται…γενικώς!
Αναλωνόμαστε τόσο πολύ στο να φαινόμαστε και έχουμε ξεχάσει τον τρόπο να είμαστε ο εαυτός μας, έχουμε ξεχάσει να αισθανόμαστε και να εκφραζόμαστε.
Έχουμε ξεχάσει πως είναι να ακούς λόγια από καρδιάς κατευθείαν στο αυτί σου. Πως είναι να σου μιλάει ο άλλος και να βλέπεις, να νιώθεις το νόημα των λέξεων πριν καν βγουν από το στόμα του. Ξεχάσαμε πως είναι τα ουσιαστικά, αυτά τα λόγια που πριν τα πεις τα έχεις κάνει πράξη κιόλας. Όχι λόγια περιττά, κενά απλά και μόνο για το…like ημών τον επιούσιον, αλλά από εκείνα που λιώνουν στα στόματα μας και γίνονται πραγματικό συναίσθημα, φιλί, αγκαλιά…
Φίλοι μου αγαπημένοι (διαδικτυακοί και μη) να ξέρετε ότι πιο γλυκά, γεμάτα νόημα λόγια, τα καλύτερα χαμόγελα και οι καλύτερες στιγμές δεν έχουν γίνει ποστ στο Facebook γιατί απλά δεν προλαβαίνουν να γίνουν. Είμαστε όλοι τόσο πολύ απασχολημένοι να τα ζούμε που δεν προλαβαίνουμε να τα ποσταρουμε!
Υ.Γ. Σε ευχαριστώ πολύ για την υπενθύμιση…
