Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Αν ήμουνα γυναίκα, θα έκανα κάτι δύσκολο, μα δίκαιο συνάμα, πρώτα θα στεκόμουνα με θάρρος κι αλήθεια απέναντι από τον καθρέφτη μου κι ύστερα θα έκρινα τους άντρες.
Αν ήμουνα γυναίκα, θα άρχιζα από το δύσκολο, πρώτα θα έκανα την αυτοκριτική μου κι ύστερα θα έκρινα τον άλλον.
Αν ο Θεός με έκανε γυναίκα, θα ξεκινούσα από το δύσκολο σας λέω, πρώτα θα κοιτούσα τις δικές μου τις συμπεριφορές και των φιλενάδων μου και μετά θα κοίταζα πως φέρονται οι άντρες.
Αν ήμουνα γυναίκα κι όχι άντρας, θα άκουγα και τον λύκο κι όχι μόνο την Κοκκινοσκουφίτσα. Θα άκουγα και τον ένοχο, προτού να τον λιθοβολήσω. Θα έμπαινα λίγο και στην θέση του “άχρηστου”, πριν να τον χρίσω “άχρηστο”.
Αν ήμουνα γυναίκα θα έκανα τον γιο μου άντρα, θα τον μάθαινα σέβεται τις γυναίκες, έχοντας σαν παράδειγμα έμενα. Θα του έδειχνα πως φέρομαι πρώτα εγώ στους άντρες και θα του έλεγα, “γιέ μου, αντίστοιχα να φέρεται και στις γυναίκες”. Με λίγα λόγια, ο σεβασμός διδάσκεται, κερδίζεται και φυσικά, δεν είναι αυτονόητος, δεν επιβάλετε και δεν απαιτείται.
Κυρίες μου, για να εξηγούμαστε, δεν λέω πως είστε πάντα ένοχες, αλλά δεν γίνεται να είστε και πάντοτε αθώες. Προς Θεού, δεν λέω πως φταίτε πάντα εσείς, αλλά δεν είναι δυνατόν να σας φταίνε πάντα οι άλλοι. Δεν λέω ότι κάνετε μονάχα λάθη, μα αποκλείεται καμάρια μου, βάση στατιστικής, λογικής και γεγονότων, να είναι τα σωστά αποκλειστικότητα σας.
Κορίτσια, υπάρχουνε τρελοί, άλλα υπάρχουν κι άντρες που τους τρελάναν στην πορεία. Υπάρχουνε ανίκανοι, αλλά γαμώτο κοιτάξτε γύρω σας να δείτε και τις αμέτρητες ανίκανες. Υπάρχουνε και μάλιστα πολλοί, δεν λέω, που φοράνε παντελόνια και σαν πουτάνες φέρονται, μα πείτε επιτέλους την αλήθεια, πείτε το πως έχει και το φύλλο σας πουταναριά μεγάλα.
Εγώ λοιπόν, αν ήμουνα γυναίκα κι όχι άντρας, θα άκουγα τι έχει να μας πει κι ο λύκος, κι όχι μόνο την υπεράνω κάθε ενοχής και την εκ των προτέρων αθώα και την τάχα μου άβγαλτη, την Κοκκινοσκουφίτσα.
Ναι;
