Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Δεν είναι λέξη το “αγάπη μου” φίλε μου, είναι συναίσθημα, υπέρτατο και θεϊκό, μην την σκορπάς επιπόλαια και μην την εξευτελίζεις.
Δεν την προφέρεις αυτή την λέξη έτσι απλά όπως τις άλλες, την αγάπη την τραγουδάς, την χορεύεις, την ζωγραφίζεις, την απαγγέλλεις!
Να της λες αγάπη μου φίλε και να ουρλιάζουν όλα τα γράμματα αυτής της λέξης, να έχουν τόνους ακόμη και τα σύμφωνα!
Να της το λες το αγάπη μου και να παθαίνει καλοκαίρι.
Να της το λες και να παθαίνει ευτυχία.
Να της το λες, σου λέω, το αγάπη μου και να παθαίνει κεραυνοβόλο έρωτα, να την διαπερνάει στο σώμα της, να ανατριχιάζει, να παθαίνει οργασμούς το μυαλό κι η ψυχή της.
Να λες αγάπη μου και να φωτίζουνε τα μάτια σου.
Να λες αγάπη μου και να γλυκαίνει η φωνή σου.
Να λες αγάπη μου και να βγαίνει πρώτα από την ψυχή σου, προτού να γίνει ήχος.
Να της λες αγάπη μου και πίσω από την λέξη να υπάρχει πάντα ένας καλά κρυμμένος φόβος, μα κι έκδηλος συνάμα…
Να μην την χάσεις.
Να μην σου πάθει τίποτα.
Να μην σου την στεναχωρήσει κάτι.
Να μην την δεις δακρυσμένη.
Να μην σου την πειράξει ούτε ο Θεός ο ίδιος.
Να λες αγάπη μου και να γέρνει το κεφάλι της αριστερά όλο ναζί, να σου χαμογελάει παιδιάστικα και να σου λέει, “κανείς ποτέ δεν μου είπε το αγάπη μου, όπως το λες εσύ”!
Να της λες αγάπη μου και να σου κόβεται η ανάσα σου που τα έχεις δώσει όλα για να την πεις αυτή την λέξη. Να μην της αφήνεις ούτε ένα περιθώριο για να το αμφισβητήσει.
Αλλιώς, να μην την λες αγάπη μου, πες την με το όνομα της…
