Γράφει η Θεανώ Διολή
Λοιπόν εγώ για το 2017 λέω να μη βάλω κανέναν στόχο, να μην προγραμματίσω τίποτα, να μην καταστρώσω μεγαλεπήβολα σχέδια, να μην δώσω στον εαυτό μου υποσχέσεις, να μην σκεφτώ ποιες μεγάλες αποφάσεις ήρθε η ώρα να πάρω τη νέα χρονιά.
Λέω να αφήσω λευκές όλες τις σελίδες της καινούριας χρονιάς, κάθε μήνας και ένα άγραφο κεφάλαιο.
Γιατί;
Γιατί η καθημερινότητα της ζωής είναι από μόνη της δύσκολη, καταθλιπτική, απρόσμενη και γεμάτη ανατροπές. Γιατί λοιπόν εγώ από μόνη μου να την επιβαρύνω με περισσότερο άγχος, με έναν συνεχή αγώνα και μια ατέρμονη προσπάθεια για να πετύχω όλα αυτά που έγραψα στη λίστα μου την πρώτη μέρα της νέας χρονιάς μόνο και μόνο επειδή είθισται!
Δεν θα το κάνω!
Δεν θα το κάνω γιατί αρνούμαι να κάνω το χατίρι σε οποιαδήποτε αναποδιά ή μη προσδοκώμενη εξέλιξη που με φέρνει πίσω σε σχέση με τον στόχο που έχω βάλει ή τον καθιστά ανέφικτο, να με ρίξει, να μου σπάσει το ηθικό, να με απογοητεύσει και να με καταβάλλει.
Θα έχω τις κεραίες μου τεντωμένες, θα είμαι σε εκγρήγορση, θα έχω σε alert τις άμυνες μου και τις αντοχές μου αλλά δεν θα υποβάλλω τον εαυτό μου σε περαιτέρω ψυχική και νοητική καταπόνηση για να εκπληρώσω υποσχέσεις και να πραγματοποιήσω επιθυμίες μόνο και μόνο για να βάλω check στο κουτάκι της λίστας μου.
Λοιπόν εγώ λέω για το 2017 να αφήσω τη ζωή να με πάει όπου θέλει αυτή. Να μου δώσει ότι θέλει. Έτσι και αλλιώς τόσα χρόνια είτε φτιάξω λίστες είτε δε φτιάξω, αυτό μου κάνει, μόνη της με τραβολογάει όπου θέλει και δεν παραπονιέμαι. Δε λέω, πολλές οι δυσκολίες και οι συμπληγάδες πάντα εκεί να περιμένουν για να με συνθλίψουν, μα εγώ…
…εγώ θα σταθώ για ακόμα μια φορά δυνατή απέναντι της έτοιμη να δώσω μάχες, να πολεμήσω, να κατακτήσω, να χάσω, να ηττηθώ, να πέσω, να ξανασηκωθώ και πάλι από την αρχή όπως άλλωστε κάνω κάθε χρόνο!
