Γράφει η Ηρώ Αναστασίου
Τα “σ’ αγαπώ” σου, να τα ζυγίζεις καλά πριν τα ξεστομίσεις.
Υπάρχουν κι αυτοί που με τόση ευκολία ξεστομίζουν ένα σ’ αγαπώ, λες και λένε καλημέρα.
Υπάρχουν κι αυτοί που για να σε κερδίσουν και να σε φέρουν εκεί που θέλουν, αμολάνε ένα σ’ αγαπώ.
Τρομάζω ειλικρινά όταν το ακούω τόσο νωρίς.
Πότε τον γνώρισες τον άλλον μωρέ και τον αγάπησες;
Τι ξέρεις γι’ αυτόν;
Με τι πονάει, με τι χαίρεται, με τι σκιρτάει, με τι τρελαίνεται;
Αλλά θα μου πεις τσάμπα είναι ας το πετάξω για να κερδίσω περισσότερη εύνοια.
Μ’ αυτό που γελάω όμως είναι, όταν χαλάσεις κανένα χατιράκι για πότε παίρνουν πίσω το σ’ αγαπώ και γίνονται άλλοι άνθρωποι.
Εκεί να δεις μεγαλεία.
Το παίζουν και θιγμένοι κιόλας.
Μα αφού τους χάλασες το όνειρο, τους χάλασες την βολή τους.
Στο μυαλό τους τα είχαν κάπως αλλιώς τα πράγματα κι ήρθες εσύ τώρα και τους τα αλλάζεις.
Για πότε σε βάζουν χι ούτε το κατάλαβες, ούτε πρόκειται ποτέ να το καταλάβεις.
Σε είχαν δεδομένη και μόλις κατάλαβαν ότι δεν είσαι άλλαξαν τροπάριο.
Σε κάνανε να νοιώθεις ότι φταις κι από πάνω.
Πάνε και τα ”σ’ αγαπώ”, πάνε και τα ”σε λατρεύω”, πάνε και τα ”θέλω να ζήσω το υπόλοιπο της ζωής μου μαζί σου”, πάνε όλα.
Κι όλα αυτά γιατί στην ουσία παρτάκηδες του κερατά είναι και λένε και μια κουβέντα παραπάνω για να κερδίσουν περισσότερα.
Γι’ αυτό τρομάζω όταν ακούω νωρίς το σ’ αγαπώ.
Γιατί πρέπει τα ”σ΄αγαπώ” σου να τα ζυγίζεις καλά πριν τα ξεστομίσεις!
