Γράφει η Τζένη Ζάικου
Όλα για κάποιον λόγο γίνονται. Τα καλά, τα κακά.
Δύσκολο πράγμα να εμπιστευτείς το σύμπαν, την αλληλουχία ορισμένων γεγονότων.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής μου έχω αρχίσει να υιοθετώ τη παραπάνω πεποίθηση και -προς μεγάλη μου έκπληξη- κάθε φορά επιβεβαιώνομαι όλο και περισσότερο.
Μερικές φορές με πληγώνει το αποτέλεσμα.
Αλλά ακόμη κι έτσι, νιώθω ότι, εν τέλη, έχω πρόσβαση σε μία πιο βαθιά, πιο καθολική συνειδητοποίηση.
Ένας φίλος με τον οποίο σταμάτησες να έχεις επαφή, μία σχέση από την οποία στην αρχή πληγώθηκες αλλά για κάποιο λόγο έμεινες και εν τέλη δικαιώθηκες, μία μετακόμιση που αργεί και δεν καταλάβαινες το γιατί…
Όλα για κάποιο λόγο γίνονται.
Και όταν στο τέλος έρθει εκείνη η στιγμή που θα αντιληφθείς γιατί κάτι που ποθούσες πολύ άργησε να πραγματοποιηθεί, θα γεμίσουν τα μάτια σου δάκρυα, επειδή το σύμπαν πάντα δημιουργεί αυτό που είναι καλύτερο για σένα, αυτό που εν τέλη θα χρειαζόσουν περισσότερο, ακόμη κι αν δεν το ξέρεις ακόμα, γιατί δεν ξέρεις και τί σε περιμένει στην επόμενη στροφή.
Ποτέ δεν ξέρεις.
Κι όμως, με κάποιον περίεργο τρόπο, το σύμπαν τα φέρνει έτσι που στο τέλος βγαίνεις κερδισμένος, ακόμα κι αν τα πράγματα δεν πάνε καλά στο τώρα.
Αυτή, όμως, είναι μία κοσμοθεωρία που πρέπει να τη νιώθεις για να την κάνεις κομμάτι σου.
Να πηγάζει από μέσα σου, να στρέφεσαι σε αυτή για παρηγοριά, για δύναμη και γένεση ελπίδας.
Κι αν αυτή είναι μία νεοαποκτηθείσα γνώση, φίλε μου, να ξέρεις πως θα σε εκπλήξει, θα σε μεταμορφώσει, θα σου δώσει καινούρια μάτια για να βλέπεις τη ζωή, τον κόσμο γύρω σου και πίστη για να μπορέσεις να ευχαριστηθείς τα όμορφα και να αντιμετωπίσεις τα μελανά σημεία τούτης της διαδρομής.
