Γράφει η Κατερίνα Μίσσια
Γεννήθηκα κι από την πρώτη στιγμή μάνα, μου έλεγες πως ήμουν πεισματάρα.
«Έχεις ένα πείσμα ρε παιδάκι μου, που σκας γάιδαρο» μου λες.
Πάντα ήσουν δίπλα μου, εκεί στήριγμα μου. Κι εγώ πάντα σου τραβούσα το χέρι και σου’λεγα «Άσε με. Μόνη μου! Μπορώ μόνη μου!»
Παιδάκι ακόμα και…
-Έλα να σε ντύσω αγάπη μου.
-Μόνη μου, μόνη μου!
-Έλα να σε ταΐσω γιαβράκι μου.
-Μόνη μου, μόνη μου!
-Έλα να σε βοηθήσω στο διάβασμα, μην παιδεύεσαι.
-Μόνη μου, μόνη μου!
Όλα μόνη μου, γιατί πάντα μπορούσα μόνη μου. Γιατί πάντα προσπαθούσα και στο τέλος τα κατάφερνα μόνη μου.
Τι κι αν ζω μέσα στο άγχος; Τι κι αν η ζωή μου είναι μια μόνιμη αναμονή; Εγώ συνεχώς μόνη μου, από επιλογή. Ξέρω πως είσαι εκεί κι εσύ και όλοι όσοι μ ’αγαπάτε κι αυτό είναι η δύναμη μου.
Κι όταν οι αποτυχίες, μου βαράνε την πόρτα κι όταν η απογοήτευση μου καίει την ψυχή, εγώ εκεί, με σφιγμένα τα δόντια, με τις παλάμες μου σαν πέτρα, εκεί μόνη μου. Να μη στεναχωρηθεί κανένας, να μην απογοητεύσω κανέναν, να μην λυγίσω μπροστά σε κανέναν.
Κι όταν λύγισα για μια στιγμή στην αγκαλιά σου, μαζί μου έκλαψες, μαζί μου φώναξες κι εσύ, μα έβγαλες το παράπονο σου… «Μόνη σου βρε καρδούλα μου πάλι;» Ναι μάνα μου, ναι γιατί εσύ μου το έμαθες αυτό, χωρίς να το ξέρεις. Εσένα έβλεπα να παλεύεις μόνη σου με τη ζωή και δεν μιλούσες ποτέ σε κανέναν. Ακόμα και στον μπαμπά που είναι βράχος δίπλα σου όλα αυτά τα χρόνια.
Ναι μάνα μου, εσύ μου δίδαξες να παλεύω μόνη. Κι όπως τα κατάφερες εσύ, θα τα καταφέρω κι εγώ!
Ένα πείσμα είναι η ζωή μάνα!
Ένα πείσμα για ζωή είναι η ζωή μάνα!
