Γράφει η Τζένη Ζάικου
Μέρες που είναι, ο καιρός είναι κρύος και θέλεις να κλειστείς στο σπίτι με τους αγαπημένους σου και με μία κούπα ζεστή σοκολάτα στο χέρι.
Ένα βράδυ λοιπόν μίας τέτοιας κρύας και βροχερής ημέρας, προσπαθούσα να γυρίσω στο σπίτι μου απ’ τη δουλειά, μα μήτε λεωφορεία μήτε ταξί έκαναν την εμφάνιση τους στην υγρή πλατεία όπου στεκόμουν εν αναμονή κάποιου μέσου μεταφοράς.
Μετά από αναμονή και ταλαιπωρία, η σειρά μου πλησιάζει. Μόνο ένας μπροστά μου στη σειρά για το ταξί.
Καθώς αυτό κοντοζυγώνει λοιπόν, ο συγκάτοικός μου στη μιζέρια μου προτείνει να μοιραστούμε το ταξί αν ταίριαζαν τα μέρη στα οποία κατευθυνόμασταν.
Και όντως, ως δια μαγείας, οι προορισμοί μας συνόρευαν.
Έτσι μπαίνουμε στο ταξί και ακολουθεί μία ήρεμη διαδρομή μέσα στους βρεγμένους δρόμους.
Τα φύλλα των δέντρων να περιστρέφονται γύρω από το αυτοκίνητο από τον αέρα και τα φώτα του δρόμου να είναι θαμπά από τις σταγόνες της βροχής.
Μία νύχτα για να είσαι στη ζεστασιά του σπιτιού σου.
Φτάνοντας στη στάση μου, κάνω να βγάλω το πορτοφόλι για να πληρώσω.
Οι θήκες του μισοάδειες, τα λεφτά μέσα προορισμένα για κάτι άλλο εξαρχής.
Και τότε ο κύριος μαζί με τον οποίο επιβαίναμε στο ταξί μου σκουντάει το χέρι και μου κάνει νόημα να βάλω το πορτοφόλι μέσα.
Στη γλώσσα της όχι και τόσο νοηματικής μα της ανθρώπινης, μου γνέφει να κάνουμε πως είμαστε γνωστοί για να μη πληρώσω, πως θα πληρώσει ο ίδιος στο τέλος της διαδρομής.
Στην αρχή αντιστέκομαι, αρνούμαι ευγενικά, καθώς δεν μπορώ να φανταστώ γιατί να κάνει κάτι τέτοιο. Πώς να το δεχτώ;
Μα εκείνος επιμένει και μετά από λίγο υποχωρώ άφωνη και μπερδεμένη.
Τί μπορεί να έπιασε αυτό τον άγνωστο ώστε να μου δείξει τέτοια καλοσύνη, τέτοια ενσυναίσθηση;
Η στάση μου φτάνει κι εγώ κάνω να κατέβω.
Καθώς έπρεπε να βγει για να περάσω, σκύβει και μου προτάσσει το χέρι του σαν πραγματικός τζέντλεμαν, σαν από άλλη εποχή.
Τον ευχαριστώ ξανά.
Ανταλλάσσουμε ευγενικά χαμόγελα και ο καθένας συνεχίζει την πορεία του.
Και καθώς περπατούσα προς το σπίτι αυτή τη κρύα Χριστουγεννιάτικη νύχτα ξαφνικά αναρωτήθηκα:
Είναι δυνατό να συνάντησα μόλις τον Άη Βασίλη;
Μήπως τελικά ο Άγιος Βασίλης ζει μέσα μας;
Εγώ τον είδα τις προάλλες…
