Γράφει η Τζένη Ζάικου
Κάνε μια αγκαλιά.
Οι σκέψεις μου συγκεχυμένες.
Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι πως δεν έχω τίποτα άλλο να δώσω.
Στέρεψα, κουράστηκα.
Νιώθω σαν ένα άδειο βάζο.
Μουδιασμένη, εξαντλημένη, αναίσθητη.
Όχι με τον τρόπο που χρησιμοποιείται συνήθως η λέξη.
Όχι αδιάφορη προς τα συναισθήματα των άλλων.
Ίσως προς τα δικά μου.
Σαν να έχει δημιουργηθεί ένα ελαστικό, ημιδιαφανές κέλυφος γύρω από την επιδερμίδα μου και δεν μπορώ να νιώσω τίποτα.
Ούτε ελπίδα, ούτε αγάπη, ούτε κατανόηση.
Μόνο το κενό.
Μία ουδέτερη αηδία.
Δυστυχώς, δεν είμαι ικανή για τίποτ’ άλλο.
Ή μπορεί έτσι να νιώθω σήμερα.
Μπορεί να είναι μία από αυτές τις μέρες που νιώθεις άδειος, ή τόσο γεμάτος που δεν το αντέχεις και ο οργανισμός σου για να σε προστατέψει, αντιδράει.
Δεν σε αφήνει να απλώσεις τα χέρια σου στη λίμνη των συναισθημάτων σου.
Κοχλάζουν και θα καείς.
Η απελπισία βαθιά, μα οι αντιστάσεις σθεναρές.
Μήτε λύση, μήτε διέξοδος.
Μόνο μια αγκαλιά μπροστά σου.
Δέξου την. Καλωσόρισέ τη.
Είναι η μόνη που μπορεί να κρατήσει ενωμένα όλα σου τα κομμάτια.
Αύριο μπορεί να είναι αργά και απόψε η ανάγκη εντείνεται.
