Αυτός ο ξένος ήταν ο άνθρωπος μου.

Γράφει η Πράξια Αρέστη

Είναι Πέμπτη. Περασμένες 12. Κάπου κοντά ο άνθρωπός μου ίσως τώρα κοιμάται κι ονειρεύεται με κάποιαν που δεν είναι εγώ.
Δεν ξέρω τι έκανε χτες, δεν ξέρω τι έκανε σήμερα και τι θα κάνει αύριο, όμως, είμαι πια σίγουρη πως αυτός ο ξένος ήταν ο άνθρωπος μου.

Συμβαίνει να γνωρίζεις τον σωστό άνθρωπο την πιο λάθος στιγμή. 
Τον άνθρωπο που ένιωσες πιο πολύ από τον καθένα κι ας ήξερες ελάχιστα.
Μετρημένα τα φιλιά του στα δύο σου χέρια, όμως, με βαθιές χαρακιές πάνω στην καρδιά σου, ανεξίτηλες. 

Και κάθε προσπάθεια να τον αγαπήσεις, μία ακόμη αποτυχημένη προσπάθεια και μισείς τον εαυτό σου που έμεινε ενώ αυτός έφυγε. 

Και πάντα θα κοιμάται αλλού και θα μένει μόνο η σκιά του να σε κοιτάζει σχεδόν με ματιά κενά, μην τυχόν και δεις την αλήθεια μέσα τους. Κι εσύ αγαπάς τις σκιές, περισσότερο από τους ανθρώπους. Γιατί σου μοιάζουν.
Και ο ξένος που έρχεται και φεύγει σου θυμίζει πόσο ξένη είσαι στη ζωή σου.
Total
0
Shares
Share 0
Tweet 0
Pin it 0
Σχετικά Άρθρα

Τον εαυτό μου τον περιγράφω μέσα από τα κομμάτια μου. Φανταστείτε ότι είμαι ένα παζλ και κάθε κομμάτι μου ανήκει σε κάποιον ή κάτι που αγαπώ. Σε κάποιον ξεχωριστό για μένα και σημαντικό. Δεν είναι πολλοί, το παζλ είναι μικρό κι άλλοι έχουν μεγαλύτερο κομμάτι κι άλλοι μικρότερο. Όλα αυτά τα κομμάτια μαζί κάνουν τη ζωή μου και ορίζουν την ευτυχία μου. Το μεγαλύτερο το έχει ο γιος μου. Είμαι μια κουρασμένη αλλά πανευτυχής μαμά. Κι ύστερα ακολουθεί πολύ κοντά ο έρωτας. Είμαι αιώνια κουρασμένη αλλά πανευτυχής ερωτευμένη. Άλλο κομμάτι είναι η συγγραφή. Η καλύτερη παρέα. Άλλα κομμάτια οι 5-6 κοντινοί μου φίλοι κι η οικογένειά μου. Μου λείπει πάντα ο σκύλος μου γι' αυτό υπάρχει γι' αυτόν ένα κομμάτι που ακόμη με κάνει να χαμογελώ. Κι έτσι προχωρώ νιώθοντας ευλογημένη όταν όλα τα κομμάτια της ζωής μου είναι εκεί ζωντανά, δυνατά, παθιασμένα. Χρειάζεται προσπάθεια, όμως, αυτή η προσπάθεια είναι που φέρνει τις πιο όμορφες και δυνατές στιγμές.

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΟΥ ΑΡΕΣΟΥΝ