Γράφει ο “Ανώνυμος”
Το παράπονο ρε.. Το παράπονο που σου μένει κάθε φορά που ένας άνθρωπος που εμπιστεύεσαι τυφλά, σου κάνει την πουστιά. Αυτό σε τρώει.
Αυτό είναι το σαράκι που μαυρίζει την ψυχή σου. Αυτό είναι που σε τρελαίνει. Η μαζεμένη αχαριστία. Όταν δίνεις τόσα με την ψυχή σου. Όταν σκορπάς και την ψυχή σου για τον διπλανό σου και σου επιστρέφουν μούντζες.
Και δεν είναι ότι περιμένεις υλική ανταπόδοση. Ούτε ευχαριστώ, όχι! Περιμένεις απλά να είναι δίπλα σου όταν τους χρειαστείς. Περιμένεις ένα χαμόγελο. Ένα κλείσιμο του ματιού. Ένα σφίξιμο στο χέρι. Μια πουτάνα αγκαλιά. Κάτι!
Κάτι που απλά θα λέει είμαι εδώ. Εδώ ρε.. Εδώ στα δύσκολα. Γιατί στα δύσκολα ρε φαίνεσαι τι άνθρωπος είσαι. Στα δύσκολα φαίνεται η εκτίμηση. Στα δύσκολα φαίνεται η αγάπη.
Αυτή η καταραμένη λέξη που έχει γίνει ψωμοτύρι στο στόμα του καθενός. Στα γλέντια και στα γούστα όλοι πρώτοι είστε. Στη μαυρίλα του διπλανού σου πρέπει να είσαι εκεί όμως.
Να ανοίγεις κουρτίνες να μπει λίγο φως. Κι αν δε μπορείς, να είσαι εκεί απλά. Έστω και στη μούγκα. Απλά να είσαι εκεί. Αλλά τι λέω; Γι’ αυτό έχουμε τις γάτες και τους σκύλους. Εσείς είστε άλλου είδους ζώα. Αποδημητικά…
Ένα μπουρδέλο παράπονο μια ζωή.
Καλή χρόνια είπαμε;
