Γράφει η Ειρήνη Αντωνάκη
Το βλέμμα σου είναι γεμάτο απόγνωση και ταυτόχρονα φόβο. Όχι δεν στεναχωριέμαι, όχι δεν με απασχολεί, όχι δεν μετανιώνω για το ότι σε διέλυσα.
Πόνεσα δεν θα το κρύψω αλλά περισσότερο πόνεσα όταν συνειδητοποίησα ότι με έχανα στη προσπάθεια να βρω εσένα. Άργησα μάτια μου αλλά το κατάλαβα ότι η επαφή μαζί σου μόνο δισταγμούς, φοβίες και ξεθωριασμένα θέλω μου έδινε.
Και λίγο πριν τη καταστροφή πρόλαβα και σε τελείωσα πρώτη χωρίς σκέψεις. Σε τελείωσα όπως πήγες να με τελειώσεις και το έκανα καλά.
Ήσουν από τα μεγαλύτερα τέρατα που είχα να αντιμετωπίσω και χαίρομαι που σε εξαφάνισα.
Ήσουν ακόμα ένα σκοτάδι και πίστεψε με είχα πολλά να παλέψω, ένα ακόμα θα με γονάτιζε.
