Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Πολλή κουβέντα γίνεται για την ειλικρίνεια και την ντομπροσύνη τώρα τελευταία και όλοι δηλώνουμε πως μάς αρέσουν οι άνθρωποι που τα λένε έξω από τα δόντια αλλά μάς σκάει λίγο σαν βρεγμένη πετσέτα στα μούτρα αν κάποιος είναι απολύτως ειλικρινής κι ευθύς μαζί μας.
Θέλουμε κι επιθυμούμε να περιβαλλόμαστε από «διάφανες» προσωπικότητες που δε στολίζουν τα λόγια τους με φρου-φρου κι αρώματα αλλά δεν είναι πάντα καλοδεχούμενη αυτή η διαφάνεια καθώς προφασιζόμαστε σοκ, όρια και αξιοπρέπεια αν κάποιος είναι απολύτως ειλικρινής μαζί μας και δεν ακούσαμε αυτά που περιμέναμε.
Δηλαδή λέμε, καλή η ειλικρίνεια αλλά μόνο στα καλά γιατί στα άσχημα δεν αντέχουμε την αρνητική, ενδεχομένως, κριτική. Και κάπως έτσι, ασυναίσθητα, αποφασίζουμε πως θέλουμε επιλεκτική ειλικρίνεια. Ή καλύτερα για να λέμε και την αλήθεια μόνο στην κολακεία είμαστε ικανοποιημένοι από την αλήθεια. Αν είναι να μας κρίνεται για κάτι να είναι μόνο για καλό. Γιατί ποιος θέλει να ακούει τα στραβά του;
Κανένα όφελος δεν έχει να λέμε πως μάς αρέσει η ντομπροσύνη και η ειλικρίνεια αν πρέπει ο περίγυρός μας να μας χαϊδεύει, μόνο, τα αυτιά. Μοιάζει με περιτύλιγμα ενός δώρου που εντός του κρύβει αέρα κοπανιστό. Πώς να βελτιωθούμε αν πιστεύουμε ότι είμαστε καλοί σε όλα, ιδανικοί σύντροφοι, αλάνθαστοι φίλοι ή άψογοι επαγγελματίες αν δεν μάς βρίσκουμε κανένα ψεγάδι. Ποιος είναι αυτός που δεν κάνει λάθη και τι νόημα έχει να ζητάμε αυθεντικότητα αν εμείς δεν είμαστε αυθεντικοί;
Η συγκαλυμμένη αλήθεια ποτέ δεν βοήθησε κανέναν να εξελιχθεί. Και ναι στα δύσκολα και στα στραβά είναι πολύ επίπονο να ακούς τα δικά σου λάθη έτσι φάτσα φόρα στα μούτρα χωρίς στολίδια και περικοκλάδες όμως μόνο τότε έχουν αξία οι ανθρώπινες σχέσεις. Τι να τον κάνεις τον φίλο που σε βρίσκει μονίμως τέλειο ή πολύ κοντά σε αυτό αν εσύ απέχεις χιλιόμετρα από την τελειότητα; Και ποιος είναι τέλειος στην τελική;
Όλοι έχουμε ελαττώματα και κανείς δεν είναι τέλειος. Δεν θέλουμε να σε στεναχωρήσουμε αλλά για τα παλαμάκια δύο χέρια χρειάζονται αφού το ένα μόνο του δε δύναται να πραγματοποιήσει αυτή την απλή χειρονομία. Αν πιστέψουμε, έστω και για μια στιγμή, ότι εμείς τα κάνουμε όλα τέλεια και πως τα αρνητικά χαρακτηριστικά που μάς προσάπτουν είναι ψευδείς δηλώσεις έχουμε βάλει αυτογκόλ και σε μάς αλλά και στις σχέσεις μας, πάσης φύσεως.
Ναι, είναι εντελώς κόντρα σε οποιαδήποτε μορφή εγωισμού έχει ο καθένας από εμάς αλλά καμιά φορά καλό είναι να κατεβάζουμε αυτή τη μορφή άμυνας που έχουμε για να δούμε τη μεγαλύτερη εικόνα. Και ειδικά από αυτούς τους ανθρώπους που θέλουμε να λέμε «δικούς μας» θα έπρεπε να κρατάμε κοντά μας αυτούς που μας δέχονται όπως είμαστε αλλά θέλουν να γίνουμε και λίγο καλύτεροι.
Εννοείται πως δεν έχουν όλοι τις καλύτερες προθέσεις απέναντί μας, ούτε κι εμείς φοράμε φωτοστέφανο. Φυσικά και δε θα είμαστε εμείς πάντα οι καλοί μιας ιστορίας και λάθος χειρισμούς μπορούν να κάνουν όλοι. Για να έχει κάποιος όμως πλήρη εικόνα θα χρειαστεί, πρωτίστως, παραδοχή της μη τελειότητας μας. Σαφώς και θα πρέπει να περάσουμε από κριτική διαδικασία μια αρνητική κριτική που έγινε προς εμάς. Με γνώμονα όμως πάντα την πραγματικότητα. Δεν είναι λύση να φανταζόμαστε για να επινοήσουμε ελαφρυντικά σε κάποια λανθασμένη αντίδρασή μας αλλά να εστιάζουμε στην πραγματικότητα και στα αληθινά γεγονότα.
Το «ναι μεν, αλλά» κρύβει, σχεδόν πάντα, μια δικαιολογία. Κι αν θέλουμε να γίνουμε οι καλύτερες εκδοχές του εαυτού μας ας ξεκινήσουμε με το να είμαστε εμείς πρώτα ειλικρινείς με τον εαυτό μας ακόμη κι αν μάς κατεβάσουμε από το βάθρο που ανεβήκαμε πιστεύοντας στην τελειότητά μας.
Όλοι δηλώνουμε πως μάς αρέσει η ειλικρίνεια. Ας ξεκινήσουμε να είμαστε ειλικρινείς πρώτα με τον εαυτό μας λοιπόν. Γιατί αν θες να λέγεσαι ντόμπρος ο καθρέφτης είναι το πρώτο μέρος που θα πρέπει να το εφαρμόσεις. Κι όταν γίνει αυτό τα σταράτα λόγια των άλλων θα μάθεις να τα εκτιμάς λίγο περισσότερο.
Καλό το μπλα-μπλα αλλά χωρίς φρου-φρου κι αρώματα είναι ουσιαστικό. Όλα τ’ άλλα είναι απλώς «είχαμε να λέγαμε».
