Γράφει η Ηρώ Αναστασίου
Σήμερα δεν θα μιλήσω για άλλον, θα μιλήσω για εμένα.
Θα σας πω ότι είμαι εγωίστρια, αλλά απ’ αυτόν τον καλό εγωισμό όμως, αυτόν που δεν αφήνεις κανέναν να σε χειριστεί, κανέναν να σε πληγώσει.
Είμαι πολύ καλή, αλλά σαν κακή είμαι καλύτερη.
Καλή με τους καλούς και κακή με τους κακούς.
Γιατί όλα τα έχουμε μέσα μας και την καλοσύνη και την κακία.
Η ψυχή μου είναι γεμάτη καλοσύνη, αλλά με τρελαίνει να την εκμεταλλεύονται.
Είμαι ευαίσθητη, αλλά αν πατήσεις την ευαισθησία μου την έβαψες και το λέω ευγενικά, γιατί εδώ ταιριάζει κάτι άλλο.
Κάτι αντράκια της φακής που νομίζουν ότι μας κοροϊδεύουν τα τρώω για ορεκτικό.
Είδες την καλή μου πλευρά, καιρός να δεις και την άλλη.
Γιατί είναι τι σου βγάζει ο άλλος, ποια πλευρά σου θα σου βγάλει.
Θες λοιπόν να δεις πως είμαι και σαν κακή.
Και μην φανταστείς κακίες και εκδικήσεις.
Επίπεδο δεν αλλάζω για να εκδικηθώ.
Απλά συμπεριφέρομαι όπως μου συμπεριφέρονται για να δω αν θα τους αρέσει.
Και κάποια στιγμή θα έρθει κι εκείνη η πουτάνα η δικαίωση.
Γιατί έρχεται όταν σταματάς να νοιάζεσαι όπως νοιαζόσουν.
Όταν δεν σου περνάει καθόλου απ’ τον νου σου έρχεται αυτήν η ρουφιάνα η δικαίωση.
Απλά θέλει λίγο χρόνο κι όλα περνούν.
Άλλωστε ξέρουμε ότι η ζωή επιστρέφει επιστροφές.
Και δεν το λέω με κακία, αλλά είναι οι νόμοι του σύμπαντος.
Για την ώρα έφτασε το όσο σε μια στιγμή που γυρισμό δεν έχει.
Στην ύστατη στιγμή, στο τέλος του δρόμου, εκεί που το τόσο χρόνια έσταζε υπομονή.
Εκεί που ο μύθος πέφτει και η απομυθοποίηση τραβάει μια λέξη απ’ το συρτάρι, (ρήμα, ενεργητική φωνή, αόριστος, α’ πρόσωπο), σαν χρονική αντικατάσταση: ”ξενέρωσα”.
