Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης
Δεν σε είδα.
Δεν σε πρόσεξα.
Δεν σε κοίταξα.
Δεν έδωσα σημασία στους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια σου.
Δεν σε πλησίασα.
Δεν χαιρετηθήκαμε.
Δεν έκανα βήμα να σταθώ πιο κοντά σου.
Είσαι χλωμή. Πάλι δεν τρως καλά και ξενυχτάς.
Τα μαλλιά σου μάκρυναν και μοιάζουν με κύματα ελεύθερα.
Φοράς άραγε ακόμα το άρωμά μας;
Ξέρεις, εκείνο που δεν άλλαζες ποτέ γιατί ήταν δικό μας.
Είσαι όμορφη. Απόκοσμη, απόμακρη.
Μα εδώ δεν σε είδα.
Όχι, ο ψεύτης, δεν σε είδα σου λέω.
Έτσι προσποιήθηκα.
Όπως προσποιούμαι κάθε φορά που ακούω το όνομά σου στις παρέες μας ότι δεν με νοιάζει τι κάνεις και πού είσαι.
Πώς περνάς και πού γυρνάς.
Έκανα πως δεν με νοιάζει.
Δεν με νοιάζεις.
Μέχρι κάποτε, να μην με νοιάζεις πια.
Μέχρι κάποτε, να μην αντέξω να προσποιηθώ και να σου πω ξανά, εκείνο το “γεια..”
