Γράφει η Γεώρα
Μεταξύ μας, δεν ήθελα να βγω αληθινή. Δεν ήθελα αυτή η ριμάδα η φωνούλα μέσα μου τελικά να σε νικήσει. Ξέρω πως όλοι θέλουμε να έχουμε δίκιο εμείς και άδικο οι άλλοι. Όμως αυτή τη φορά, ήθελα να με διαψεύσεις.
Ήθελα να μου πω πανηγυρικά πως έκανε λάθος αυτή η φωνούλα μέσα μου, ήθελα να χάσω για μια φορά. Και εσύ τι έκανες; Πήγες και την επιβεβαίωσες. Και το χειρότερο είναι πως δεν έβαλες τελεία, αλλά θαυμαστικό! Και εγώ, εγώ κάθομαι παρέα με την ήττα μου!
Όταν με πρόδωσες, όταν οι λέξεις σου με κατέταξαν στα μη σημαντικά σου, όταν η αλήθεια με χτύπησε σαν παγωμένο αεράκι, όταν το ένστικτο ούρλιαζε για τη νίκη του, εγώ ήμουν κενή. Ζητούσα μια ανατροπή, έστω και στις καθυστερήσεις. Και εκεί στα χαμένα, δίχως συναίσθημα στοργικό για σένα, σε κοιτούσα και δεν πίστευα καμία λέξη από έναν τέτοιο ψεύτη σαν και εσένα.
Γιατί όταν με πρόδωσες, ένιωσα τέτοια λύπη και ύστερα το απόλυτο κενό, που απόρησα και εγώ με εμένα. Κοίταξα μέσα και είδα μια πληγή που είχε αρχίσει προ πολλού να αιμορραγεί και τώρα όδευε για την επούλωσή της.
Όταν με πρόδωσες, πρόδωσες την εμπιστοσύνη που σου είχα. Πρόδωσες εσένα, μέσα από εμένα.
Χάρηκες τώρα ; Χάρηκες που επιβεβαίωσες πως όλος ήσουν ένα ψέμα;
