Όταν με ρωτούν για σένα θα λέω “απλά χαθήκαμε”..

Γράφει η Πράξια Αρέστη

Χαθήκαμε…
Τι κάνεις;
Πώς περνάς;
Τι σκέφτεσαι;
Αν δε σε νοιάζει, δε με νοιάζει και κανείς δεν ρωτά.
Δεν απαντάς, δεν ξαναστέλνω και να πάει στο διάολο.
Ό,τι και να νιώθω δεν έχει καμία σημασία αν το νιώθω μόνη. Θα το θάψω ξανά μαζί με κάτι ανεκπλήρωτα όνειρα και κάτι άλλες σκουριασμένες επιθυμίες.
Χαθήκαμε μα ίσως και να το επιδιώξαμε.
Ίσως να το αφήσαμε να γίνει.
Κι όπου κοιτάξω, δεν είσαι πουθενά.
Κι όταν θέλω να μιλήσω δεν μπορώ ποτέ σχεδόν να σε βρω κι όταν θέλω να σε νιώσω, δε σε ψάχνω.
Αν με κρατάς μακριά από τη ζωή σου, θα παω ακόμη πιο μακριά.
Αν θες να μου δείχνεις ότι είμαι μόνο μια ξεπετά, θα γίνεις η δική μου ξεπέτα
Δε θα με δεις να κλαίω.
Όταν με ρωτούν για σένα θα λέω “απλά χαθήκαμε” και αδιάφορα θα συνεχίζω.
Κι όταν σε ψάχνει η αγάπη μου θα της λέω “χαθήκαμε” και δε θα ψάχνω τα γιατί και πώς. Θα αγνοώ το κλάμα της και χωρίς εσένα θα συνεχίζω!

Total
0
Shares
Share 0
Tweet 0
Pin it 0
Σχετικά Άρθρα

Τον εαυτό μου τον περιγράφω μέσα από τα κομμάτια μου. Φανταστείτε ότι είμαι ένα παζλ και κάθε κομμάτι μου ανήκει σε κάποιον ή κάτι που αγαπώ. Σε κάποιον ξεχωριστό για μένα και σημαντικό. Δεν είναι πολλοί, το παζλ είναι μικρό κι άλλοι έχουν μεγαλύτερο κομμάτι κι άλλοι μικρότερο. Όλα αυτά τα κομμάτια μαζί κάνουν τη ζωή μου και ορίζουν την ευτυχία μου. Το μεγαλύτερο το έχει ο γιος μου. Είμαι μια κουρασμένη αλλά πανευτυχής μαμά. Κι ύστερα ακολουθεί πολύ κοντά ο έρωτας. Είμαι αιώνια κουρασμένη αλλά πανευτυχής ερωτευμένη. Άλλο κομμάτι είναι η συγγραφή. Η καλύτερη παρέα. Άλλα κομμάτια οι 5-6 κοντινοί μου φίλοι κι η οικογένειά μου. Μου λείπει πάντα ο σκύλος μου γι' αυτό υπάρχει γι' αυτόν ένα κομμάτι που ακόμη με κάνει να χαμογελώ. Κι έτσι προχωρώ νιώθοντας ευλογημένη όταν όλα τα κομμάτια της ζωής μου είναι εκεί ζωντανά, δυνατά, παθιασμένα. Χρειάζεται προσπάθεια, όμως, αυτή η προσπάθεια είναι που φέρνει τις πιο όμορφες και δυνατές στιγμές.

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΟΥ ΑΡΕΣΟΥΝ