Γράφει η Ιωάννα Ντρε
Μπήκες στη ζωή μου έτσι απλά, καθημερινά. Δε ξέρω τι σε ξεχώριζε από άλλους αλλά πίστεψα τα λόγια σου ότι ήρθες για να μείνεις. Ίσως στα μάτια σου να αντίκρισα κάτι αληθινό. Έτσι χωρίς να το καταλάβω πορεύτηκα με τα λόγια σου και εσένα στο πλάι μου. Οι μέρες περνούσαν και οι μήνες κι εσύ ακόμα πλάι μου.
Κάποιες φορές όμως με έπιανε ένας φόβος μη ξυπνήσω μια μέρα και δεν υπάρχεις δίπλα μου. Φοβόμουν μη σε χάσω και σε έπαιρνα αγκαλιά.
Άλλες φορές φοβόμουν μη με εξαπατήσεις κι άλλες μη βαρεθείς μαζί μου και με αφήσεις κι όταν τις φορές αυτές με έπιανε ο φόβος ή σου παραπονιόμουν ή ξεσπούσα σε κλάματα.
Προσπαθούσες όλες τις φορές να με καθησυχάσεις και με ένα σ’ αγαπώ που μου έλεγες ενώ με είχες στην αγκαλιά σου με αποκοίμιζες. Με νανούριζε η φωνή σου και τα λόγια σου και κοιμόμουν ήσυχη σαν ένα μωρό που γαληνεύει στην αγκαλιά της μάνας του όταν κλαίει.
Ήσουν από τους λίγους ανθρώπους που άφησα να εισβάλλουν σε μια ζωή περιορισμένης κοινωνικότητας. Από επιλογή. Παλιά δεν ήμουν έτσι. Παλιά ήμουν άλλος άνθρωπος τώρα άλλαξα. Με άλλαξαν οι συνθήκες, οι άνθρωποι. Απάτη παντού. Απάτη είναι όταν κάποιος δίνει ψεύτικες ελπίδες σε έναν άνθρωπο και του τρώει το χρόνο και του χαντακώνει τη ψυχή. Γι αυτό επέλεγα να είμαι μόνη. Το προτιμώ από το να αλληλοεπιδρώ με σκάρτες ψυχές.
Τους φοβάμαι πλέον τους ανθρώπους. Τρέμω το αύριο που θα με βρει και ξέρεις γιατί; Γιατί με πλήγωσαν άνθρωποι που είχα ψηλά, που τους θεωρούσα δικούς μου ανθρώπους. Γιατί το τι είμαστε σήμερα είναι δημιούργημα των βιωμάτων μας.
Έχω πονέσει αλλά δε σου ζητάω να με λυπηθείς απλά αν με θέλεις μείνε και ό,τι νιώθεις να το λες. Οτιδήποτε είναι αυτό, είτε θετικό, είτε αρνητικό να μου το λες και τότε θα με κάνεις ευτυχισμένη εσύ, γιατί θα ξέρω που βαδίζω. Έτσι απλά μπορείς να το καταφέρεις.
