Γράφει η Νεφέλη
Ήταν απόγευμα, το θυμάμαι πολύ καλά σαν να έγινε πριν από λίγο κι ας έχει περάσει αρκετός καιρός από τότε που αποφάσισες να φύγεις και μάλιστα όχι αντρίκια, αλλά σαν τον κλέφτη. Βλέπεις δεν είχες τα κότσια να με κοιτάς στα μάτια και να με αντικρίζεις για αυτό προτίμησες να κρυφτείς πίσω από την οθόνη του κινητού σου και να μου ανακοινώσεις μέσα σε λίγες σειρές πως χωρίζουμε.
Την σχέση μας και ότι μας ένωνε τα πάτσισες με ένα τηλεγράφημα. Οι στιγμές, οι χαρές, ο έρωτας, τα παθιασμένα φιλιά και τα αχόρταγα βλέμματα σβήστηκαν. Σου εμπιστεύτηκα πολύτιμα κομμάτια του εαυτού μου, ήμουν ικανή να φέρω τον κόσμο τούμπα όλο για να είμαι δίπλα σου όποτε με χρειαζόσουν.
Παραμόνευα μην τυχόν και με χρειαστείς και δεν είμαι πλάι σου. Βλέπεις εσύ για μένα ήσουν στην κορυφή. Σε είχα τοποθετήσει στο πιο ψηλό βάθρο. Ήσουν για μένα η προτεραιότητα μου.
Όμως χόρτασες , μπούκωσες όπως είπες ή μάλλον όπως έγραψες κι ήθελες να μείνεις μόνος. Θυμάσαι πως ήσουν όταν σε πρωτογνώρισα;; Μόνος και άδειος τριγυρνούσες από μπαρ σε μπαρ κι έπνιγες την άδεια σου καρδιά μέσα στα γεμάτα ποτήρια με τη βότκα που σου κρατούσαν συντροφιά. Ήλιε μου ,φως μου και πλανεύτρα της καρδιά σου με φώναζες .
Κι εγώ κάθε φορά που σε άκουγα να με αποκαλείς έτσι έλαμπα από χαρά και υπερηφάνεια γιατί ένιωθα πως ήσουν δικός μου. Για την ακρίβεια όμως, νόμιζα, γιατί όπως αποδείχθηκε, δικός μου, κατάδικος μου, δεν υπήρξες πότε.
Εσύ δεν χάρισες τον εαυτό σου πουθενά και σε καμία. Ήσουν του τσιμπολογήματος, της γευσιγνωσίας και του λίγο από όλα. Της ποικιλίας δηλαδή. Μόνο που εγώ δεν το κατάλαβα αμέσως. Μου πήρε λίγο χρόνο μέχρι να το βρω. Το ομολογώ.
Όμως δεν βαριέσαι έστω κι έτσι, έστω και καθυστερημένα το ανακάλυψα. Πόνεσα, ψέματα δεν θα πω και ούτε θα κρυφτώ, όπως έκανες εσύ. Εγώ τα αισθήματα και τα συναισθήματα έμαθα να τα βιώνω και να ζω. Δεν τα φοβάμαι ούτε και τα κρύβω πίσω από ψεύτικες λέξεις και συμπεριφορές.
Ένα γερό μάθημα ήσουν για μένα. Μια δύσκολη πίστα της ζωής μου, που έπρεπε να την περάσω αφού έπεσα πάνω της. Προσπάθησα και τελικά τα κατάφερα. Όχι μόνο σε πέρασα, αλλά και σε ξεπέρασα και συνεχίζω και πίσω δεν κοιτώ.
Για αυτό λοιπόν τράβα στην άκρη, μη μου κόβεις τον δρόμο και φύγε από μπροστά μου, που τόλμησες να εμφανιστείς ξανά. Δεν έχω χρόνο για χάσιμο. Εσύ μας τελείωσες.
