Γράφει η Γεώρα
Η διαγραφή είναι σιωπηλή. Άκουσες εσύ ποτέ να διέγραψαν άνθρωπο με φωνές; Όχι θα σου απαντήσω εγώ. Ποτέ κανένας δεν διέγραψε κανέναν όταν φώναζε, όταν ακόμα πάλευε.
Διέγραψε όταν βυθίστηκε στη σιωπή. Όταν λύγισε από τις αποτυχημένες προσπάθειες. Εδώ επέτρεψε μου μία αναδιατύπωση, όταν λύγισε επειδή υπήρξε δυνατός παραπάνω από όσο άντεχε! Παραπάνω από όσο μπορούσε. Όταν στέρεψε μέχρι και το δάκρυ του. Πόσο πόνο μπορεί να κουβαλάς, όταν ούτε μορφή δεν γίνεται να πάρει! Πόσο δυνατός μπορείς να έχεις υπάρξει, μόνο εσύ το ξέρεις!
Και όταν η σιωπή καθίσει στο τραπέζι, όταν την κεράσεις την πίκρα σου, αυτά τα αναθεματισμένα ¨γιατί¨ όταν θα της παρουσιάσεις πως τον (αυτό)σεβασμό σου και τη ντομπροσύνη σου δεν εκτίμησαν, όταν σε δει να έχεις πιάσει πάτο, έρχεται σε πιάνει από το χέρι και σου λέει «Αρκετά! Ώρα να πηγαίνεις!» και από τον πάτο που είχες φτάσει σου δίνει τέτοια ώθηση, για να φτάσεις κορυφή!
Όμως, επειδή η ζωή έχει τον τρόπο να πληρώνει τον καθένα έτσι όπως του αξίζει, θα φέρει τη σιωπή και θα την αφήσει παρούσα σε εκείνον που σου προκάλεσε πόνο! Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη απειλή από το να αντικρίζεις κάποιον που ήξερες πως σε αγαπούσε πολύ, μέσα στη σιωπή!
