Γράφει η Σπυριδούλα Σγούρου
Πλησιάζουν Χριστούγεννα! Περπατάω στο δρόμο και χαζεύω τα φωτάκια που έχουν βάλει οι γείτονές μου, στα μπαλκόνια τους. Χαμογελάω! Φως, χρώμα, ελπίδα. Πέρυσι τέτοιο καιρό, μπαινόβγαινα στο νοσοκομείο και μετρούσα τις μέρες, να περάσουν οι γιορτές περιμένοντας ένα Χριστουγεννιάτικο θαύμα.
Αυτή η τρελή βραχυκυκλωμένη καρδιά μου τα είχε κάνει πάλι μαντάρα. Παρόλα αυτά, δεν το έβαλα κάτω. Ναι η αλήθεια είναι πως, η ζωή μού, άλλαξε εντελώς. Αλλά, είμαι ακόμα εδώ χτίζοντας μια καινούρια.
Κοιτώντας πίσω, είμαι ευγνώμων για όλα όσα βίωσα. Τα καλά και τα κακά. Επειδή και από τα δυο πήρα μαθήματα. Σας το έχω ξαναπεί άλλωστε, κάθε μέρα συνεχίζω να μαθαίνω. Αγαπώ τη ζωή και τους ανθρώπους και συνεχίζω να ονειρεύομαι ένα καλύτερο αύριο. Αυτές οι γιορτές είναι πολύ σημαντικές για μένα. Δεν με ενδιαφέρουν τα υλικά, ποτέ δεν με ενδιέφεραν άλλωστε. Με ενδιαφέρουν οι στιγμές που θα περάσω, με τα οικεία μου πρόσωπα. Τα γέλια και οι αγκαλιές. Τα γλυκά που θα φτιάξω για να μυρίσει ο γιος μου, μαμά φέτος. Τα κουλουράκια και τα μελομακάρονα που θα στείλω ως μοίρασμα αγάπης στους ανθρώπους μου. Έχω ένα πολύ μικρό δεντράκι, κάθε φωτάκι όμως που θα βάλω πάνω, θα είναι και ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, που φώτισε τα σκοτάδια μου. Τα στολίδια μου είναι λίγα και μετρημένα και κάθε ένα από αυτά, μου θυμίζει πως δεν χρειαζόμαστε πολλά για να είμαστε ευτυχισμένοι. Οι στιγμές που μοιραζόμαστε είναι τα πιο πολύτιμα στολίδια.
Οι αγκαλιές τα πιο πολύτιμα δώρα και η αγάπη το αστέρι στην κορυφή του δέντρου μου. Σας εύχομαι λοιπόν, με πολλή, πολλή αγάπη, οι γιορτές σας φέτος να γεμίσουν φως. Ένα φως που θα ζεστάνει κάθε παγωμένη γωνιά της ψυχής σας και μαγικά θα μεταφέρεται στους άλλους, για να φωτίσουν κι αυτοί τα σκοτάδια τους. Να ξέρετε πάντως πως, εσείς εδώ μέσα φωτίσατε πολλές φορές τα δικά μου, χωρίς να το γνωρίζεται. Σας ευχαριστώ, από τα βάθη της τρελής καρδιάς μου!
