Γράφει η Φύλλις Γκούστη
Η αγάπη. Αχ, αυτή η αγάπη. Είναι εκείνη που σε βγάζει από τον δρόμο, για να σε βάλει σε έναν ψηλότερο, αφού μέσα από αυτήν, θα πάρεις τα μαθήματά σου.
Και θέλεις να το ζήσεις.
Και πώς να μην θέλεις δηλαδή; Θέλεις να νιώσεις το κορμί σου αγκαλιασμένο, ζεσταμένο και κουρνιασμένο πάνω σε ένα άλλο κορμί, με αποδοχή και γαλήνη.
Κι είναι κ εκείνες οι φορές που σου υπόσχονται πολλά.
Πολλά, αλλά στον δικό τους χρόνο.
Να περιμένεις θα σου πουν με τον τρόπο τους.
Γιατί αν κάτι αξίζει.. μπορείς να το περιμένεις.
Γιατί αν εννοείς πως μ’ αγαπάς, μπορείς να κάνεις υπομονή.
Γιατί αν είσαι έντιμος, δεν θα πας αλλού.
Θα περιμένεις. Τις κατάλληλες συνθήκες, την κατάλληλη διάθεση, την ευνοϊκή μέρα και ώρα , θα περιμένεις.
Και άντε και περιμένω.
Τί πραγματικά όμως περιμένω;
Εσένα να αποφασίσεις τί θέλεις. Πότε το θέλεις και αν το θέλεις, ενώ ωστόσο κάνεις την ζωή σου.
Να περιμένω από ενοχή, τύψη, αγάπη, εξάρτηση, μελαγχολία, πόνο, όσο εσύ κάνεις τα σχέδιά σου και αν σου προκύψουμε, σου προκύψαμε και έχει καλώς.
Και εγώ; Πού είμαι σε όλο αυτό; Η δική σου αγάπη πώς εκδηλώνεται σε όλο αυτό;
Τα δικά μου σχέδια; Η δική μου ζωή; Πώς μπορεί και περιμένει ενώ η δική σου συνεχίζεται φυσιολογικά;
Πώς μπαίνει στον πάγο με τόση απάθεια να περιμένει κάποιον μια ζωή;
Τώρα αγάπη μου. Τώρα.
Αν ξέρεις τί θέλεις, ή έστω, αν ξέρεις τί δεν θέλεις να χάσεις.. τώρα. Να παλέψουμε το μαζί μας. Δεν ξέρω πώς. Δεν ξέρω τί θα βγει. Ξέρω όμως, πως η ζωή παλεύεται με το μαζί. Και στο τώρα της.
Δεν κάνει σχέδια για μετά.
Μείνε μόνο αν το ποθείς πραγματικά. Με παρακλήσεις δεν έμεινε ποτέ κανείς. Κι ούτε θέλω να μείνεις έτσι.
Αν δεν καίγεται το μέσα σου κ δεν χτυπά η καρδιά σου, να φύγεις. Τώρα.
Η ζωή, δεν περιμένει. Τώρα αγάπη μου. Επιλέγεις και επιλέγεσαι, ή φεύγεις και με τον χρόνο, πίστεψέ με, κάποια στιγμή, θα ξεχαστείς.
