Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Υπάρχουν πρωινά που δεν αντέχεις να βλέπεις τον εαυτό σου στον καθρέπτη. Υπάρχουν εικοσιτετράωρα που το μόνο που αντέχεις να ακούς είναι τον ήχο της αναπνοής σου αλλά και αυτή πάλι με δυσκολία, που ακόμα και οι πατούσες σου κάνουν φασαρία.
Είναι εκείνες οι ημέρες που θα ήθελες να είχες φυτρώσει από μια κατά λάθος κίνηση κάποιου σπόρου που έπεσε στο χώμα και μετά έβρεξε και έτσι απλά κατά τύχη υπήρξες. Οι ημέρες εκείνες που δεν αντέχονται, που δεν θα έπρεπε να υπάρχουν, που κακώς τις έφτιαξαν, που κακώς δεν έρχεται ένας τυφώνας να τις κυκλώσει και να χαθούν μονομιάς.
Άσε τον λοιπόν στην ησυχία του και μην του σηκώνεις το δάχτυλο, μην του δίνεις σημασία, μην προσπαθήσεις να τον κάνεις να γελάσει μα ούτε και να τον πάρεις τηλέφωνο, κάνε πως απλά δεν υπάρχει, άφησέ τον να περάσει ετούτη την ημέρα δίχως ημερομηνία, ώρες, όνομα όσο πιο ανώδυνα μπορεί.
Μείνε μόνο δίπλα του σαν αφανής ήρωας και άνοιξε τα αυτιά σου να ακούς τον μοναδικό ήχο που τον κάνει ζωντανό, εκείνο τον ήχο που ακούγεται σε βαθιά ησυχία μα κάνει το κορμί να τινάζεται, εκείνον τον ήχο της καρδιάς, ναι της καρδιάς, που νιώθει πως είσαι δίπλα της δίχως να σε βλέπει μα μόνο σε νιώθει.
Εκείνες τις ημέρες δίχως όνομα, αγάπη δώσε.
Αγάπη!
