Γράφει η Σοφία Δέδε
Πάντα αναρωτιόμουν γιατί η ζωή μου βάζει εμπόδια;
Γιατί πρέπει να πέσω για να σηκωθώ;
Γιατί πρέπει να πάθω για να μάθω;
Γιατί;
Χρόνια τώρα με βασάνιζε αυτό το γιατί προσπαθώντας να του δώσω απάντηση τόσο με χρόνιες αναζητήσεις με τα εσώψυχα μου όσο και μέσα από περιπέτειες άλλων.
Και εκεί που οι ρυθμοί έχουν μπει σε ισορροπία, ξαφνικά έρχονται τα πάνω κάτω και το παρελθόν σου ξεγυμνώνει ξανά την ψυχή και βρίσκεσαι ξανά μετέωρος ανάμεσα σε αμφιβολίες και λάθη.
Ξυπνάει εκείνο το τρομαγμένο παιδί μέσα σου και σε χτυπάει αλύπητα στο σώμα, στο μυαλό, στο συναίσθημα.
Ακυρώνεις αυτομάτως κάθε σου βήμα μικρό ή μεγάλο, κάθε σου προσπάθεια αυτογνωσίας, κάθε σου αποδοχή και στιγμιαία βρίσκεσαι στο μηδέν, μπλεγμένος με όλα εκείνα που σε φοβίζουν και που τα είχες «λύσει!».
Και αφού έχεις φάει ώρες, μέρες οδυρμού, έρχεται ο ενήλικας του εαυτού σου και σε μαζεύει. Σε παίρνει αγκαλιά και σε αφήνει να θρηνήσεις και καθώς ζεσταίνεσαι (λίγο το κλάμα, λίγο η αγκαλιά) συνειδητοποιείς αυτό το καινούριο που μαθαίνεις που δεν είναι άλλο πάρα η αποδοχή μιας άλλης πλευράς σου.
Η συνέχεια έχει να κάνει με σένα!
Αναγνωρίζεις το πρόβλημα, αποδέχεσαι τον εαυτό σου, μαθαίνεις αυτό που ήρθε να σε διδάξει, αλλάζεις αυτό που δεν σου αρέσει, προχωράς μπροστά ή απλά αποδέχεσαι και λες δε βαριέσαι.
Προσωπικά επιλέγω το πρώτο.
Πιστεύω ότι το κάθε μου «βάσανο» δεν ήρθε τυχαία. Ήρθε να μου μάθει κάτι. Είναι η αρχή για μία αλλαγή. Είναι υπενθύμιση ότι κάτι δεν έκανα σωστά με την ζωή μου και τώρα μου δίνετε η ευκαιρία να το αναγνωρίσω και να κάνω τις απαραίτητες αλλαγές.
Αυτό που έγινε, έγινε! Δεν θα αλλάξει με μοιρολατρία, δεν θα αλλάξει με δάκρυα, δεν θα αλλάξει με αυτοκατηγορίες, δεν θα αλλάξει όσο και να αυτομαστιγωθείς.
Μπορείς να τα κάνεις όλα αυτά αλλά στο τέλος μην ξεχάσεις τον εαυτό σου. Να τον πάρεις από το χέρι και να τον προχωρήσεις ένα βήμα παραπέρα. Να τον ανεβάσεις ένα σκαλί πιο πάνω.
Γιατί μπορεί η σκάλα της ζωής να είναι κουραστική αλλά αξίζει η θέα όταν την ανέβεις!
