Γράφει η Νεφέλη.
Κι όμως η ζωή είναι όμορφη και χωρίς εσένα, μωρό μου. Ναι.. όλα τελικά συνέχισαν να υπάρχουν. Τίποτα δεν χάθηκε, τίποτα δεν καταστράφηκε.
Ο ήλιος εξακολουθεί να παραμένει λαμπερός, ο ουρανός είναι γαλάζιος, η θάλασσα μαγική και η δροσερή αύρα της τις νύχτες, λυτρωτική.
Κι εγώ, όχι απλά υπάρχω.. αλλά ζω. Ναι, ζω και χαίρομαι, απολαμβάνω, ονειρεύομαι και ελπίζω. Έχω σχέδια για το μέλλον μου, ετοιμάζομαι μάλιστα να κάνω κι εκείνο το ταξίδι που σε παρακαλούσα να πάμε μαζί κι εσύ δεν ήθελες γιατί δεν σου άρεσαν τα μακρινά ταξίδια. Ούτε και η θάλασσα σου άρεσε. Προτιμούσες το βουνό. Κι εγώ για να μη σου χαλάσω το χατίρι έκανα, ως συνήθως, αυτό που εσύ ήθελες.
Όμως τώρα μπορώ να επιλέξω αυτό που αγαπώ για μένα χωρίς να νοιαστώ για σένα. Τι ωραία που είναι!! Προηγούμαι εγώ και δεν με νοιάζεις εσύ και η υλοποίηση των δικών σου επιθυμιών..
Είμαι χαρούμενη και δεν σκέφτομαι αν είσαι κι εσύ το ίδιο χαρούμενος με μένα. Απολαμβάνω τον καφέ και το τσιγάρο μου όπως μου αρέσει χωρίς να έχω την γκρίνια σου ότι όταν με φιλήσεις θα μυρίζω τσιγαρίλα.. και τρώω σοκολάτα κάθε βράδυ κι ας παχύνω!!
Α.. και πάω βόλτες, πολλές βόλτες κι ας είμαι κουρασμένη. Δεν θέλω να κάθομαι σπίτι άλλο πια, ούτε και να πέφτω νωρίς για ύπνο γιατί αύριο θα ξυπνήσω πρωί.. ας ξυπνήσω κι ας νυστάζω βρε αδελφέ δεν με νοιάζει.
Όμως το πιο σπουδαίο είναι πως χαμογελώ κάθε μέρα. Ναι, βρήκα το χαμόγελο μου και πάλι, ξέρεις.. εκείνο που είχα χάσει όταν με παράτησες θυμάσαι;
Κοίτα να δεις πώς είναι η ζωή τελικά!! Έφυγες γιατί ήθελες να γευτείς μια άλλη ζωή , μακρυά μου, χωρίς εμένα, γιατί ένιωθες πως σου έκοβα τα φτερά. Έτσι μου είχες πει, θυμάσαι;; Και τελικά εγώ είμαι αυτή που γεύεται τις ομορφιές.
Ξέρεις γιατί; Γιατί πιστεύω πως η ζωή μου τις χρωστούσε. Εγώ προχώρησα, πήγα όχι ένα αλλά πολλά βήματα παραπέρα, ενώ εσύ έμεινες εκεί που σε άφησα.
Και όσο κι αν τρέξεις τώρα μωρό μου, δεν πρόκειται να με φτάσεις. Νιώθω πως τρέχω με χίλια και η αλήθεια είναι πως το απολαμβάνω, γιατί είμαι πλέον μακρυά σου.
